zaman geçiyor.
bir şeyler oluyor ve zaman geçiyor...
yol aynı yol.
yoldaşlar artıyor, eksiliyor, değişiyor.
zaman geçiyor...
her adım sana yeni şeyler öğretiyor.
canını acıtıyor, seni mutlu ediyor.
ümitlendiriyor ya da bıçak gibi kesip atıyor.
zaman geçiyor ve sen
yetişmeye çalışıyorsun.
gözünü nereye dikmek istediğini biliyorsun.
çok şaşırdın.
çok üzüldün.
çok pişman oldun ve
bazen ne doğru yapmışım dedin.
hiç birinin önemi yok.
çünkü
zaman geçiyor.
zaman geçiyor.
yol hala önünde.
çok şaştın o yoldan.
bazen geriye bile adım attın.
ama sanki şimdi
o yolu ne çok sevdiğini anlıyorsun.
taaa içine dek.
o yol benim yolum.
zaman geçiyor
ve ben buna seviniyorum...
ne istediğimi biliyorum.
seçenekleri silip attım.
kararsızlığın dibine darı ektim.
ama olur ama olmaz.
ben
ne istediğimi biliyorum.
hayatı zorlaştıranları istemiyorum.
yeter.
güzelleştirmeye çalışanlar gelsin.
gülümsemeye gülümsemeyle karşılık verenler
adım atana adım atanlar
küçümsemeyenler, dudak bükmeyenler
ama, ama, ama, acabalardan yoruldum...
yolumun üstündeki sarmaşıklardan da...
ne olur bilemem...
kimse bilemez...
hani oralarda bir yerlerde bir kelebek kanat çırpar da
bu sefer fırtına çıkmaz
barış gelir gönüllere
huzur gelir...
kazan doğurdu inandın da...
illa mı fırtınaya inanmak lazım...
belki o kelebek bu kez
huzur için sallar kanatlarını...
kelebeğin de çok umrundaydı...
buna rağmen...
hepimizden çok önemsiyor da olabilir...
bilemem...:)
her ne ise...
bu yazı bağlanmaz.
hala yoldayım çünkü.
şükür.
