benim mekanım

:PPP

2012-01-14T20:11:00.003+02:00

acilen bir iş bulmam lazım. aynı koltuğun aynı köşesini ısıtmaktan bıktım. koltuk ve ben yapışık ikizler gibiyiz. çok da rahat anasını satıyım. Kaloriferin yanında, Tv'ye dönük, hemen sağımda geniş bir kolluğu var, kültablam, içeceğim, her türlü destek ünitem yanımda..)))yine sağımda bir pencere var ki oradan dışarıyı görmek mümkün.
buna rağmen.
az daha evde kalırsam aklımı oynatıcam.
bıktım, yoruldum, sıkıldım.

ühüüüü..Valla ağlayasım geliyor.

üzerime kendi örmüş olduğum yeşil tonlarındaki pançomu giyiveriyorum. püskülleri var.ühüüü...sıkıldım diyorum, anlatabildim mi?

Polyanna olmaktan bıktım.
gülümsemekten bıktım.
kendimden de.

:)

2012-01-13T13:20:00.001+02:00

hayallerim var benim.

bugün

2012-01-04T12:35:00.002+02:00

bir de yaşam var.

bebekler ve yeni demlenmiş çaylar, fırından çıkmış poğaça ve baharın müjdecisi papatyalar.
bunlar var.
-benim için-rengarenk yünler var. kafayı gerçekten sıyırdığında ne çok çeşit kazak modeli üretilebilir tahmin edemezsin sevgili okuyucu.
üstelik güzel oluyorlar.:)
hayat tatlıya bağlansın istiyorum.
herşey tatlıya bağlansın.
dertler bitsin ve anın huzuru kalsın.
tatlı bir gülümseme kalsın hepimizin gönlünde.
bu yazı ondan yazıldı.:)

ordan burdan

2012-01-04T01:07:00.003+02:00

bu aralar yaşam ve ölüm hakkında hiç düşünmediğim kadar çok düşünüyorum. neşe ve yaşama sevinci hakkında da.
korkma okuyucu, bu konuda düşündün diye sana bir zarar gelmez.
neden buradayız, neyiz, nereden gelip, nereye gidiyoruz tüm klişe sorular aklımda sürekli.
benden öncekilerin düşündüklerinin üzerine ekleyebileceğim bir şey yok. ve zaten derdim kendimle. ben kendi yoluma bakıyorum artık, kendim için ne yapabilirim, kendimle ilgili ne öğrenebilirim? hangi taraflarımı yadsıdım bugüne kadar, kendimin hangi yönlerinden vazgeçtim, bana dayatılmış ve benim sorgusuz kabul ettiğim neler var? bulabildiğim duvarlarımı yıkmak istiyorum.
artık ölümden korkmuyorum.
bunun ne kadar rahatlatıcı bir his olduğunu bilmiyordum. yeni yılın ilk güzel tadı bu oldu benim için.
hikayeden bir korkusuzluktan ya da ölüme dalmak istemekten bahsetmiyorum, hayır. ne çabuklaştırmak ne de yavaşlaştırmak istiyorum sadece. denge. tüm isteğim bu. ve uyum.
denge ve uyum çok neşe ve çok ses istemiyor. ani tepkiler de istemiyor galiba. yavaşça hissediyorum bunu.
bir optimum nokta gibi.
huzurlu ve sakin.
neşe zaten benim silahımdı, al sana itiraf.
acı ve hadsiz neşe arasında çok da fark yok belkide.

gün ısrarla doğuyor, hava değişiyor, ağaçlar yeşerip, sararıyor.
onlardan bir farkım yok, benim başıma da bunlar gelecek, evet.
önemli olan...
bu sürecin benim tarafımdan nasıl algılandığı, her anından olamasa da aklımın başında olduğu anlarda o huzura varabilirim.
bunu farkettim.
Napolyon olmayacağım ve Tanrı korusun, asla da olmak istemezdim.
sanırım ben unutulmak isterim.
tarih boyunca hakkında konuşulan biri olmak için fazla basit bir insanım.

doğdum ve birilerini tanıdım, kimilerini sevdim, kimilerine güvendim. o insanlar önemliydi..ve onların kim olduğu çok da önemli değildi aslında sonsuzluk çorbasında bir yudumdular ve hepsi çok özeldi. ben de öyleyim.

önemsiz ve önemli.
bir içsel yolculuk bu evet.
uykun geldiğinde uyu
acıktığında ye
çağrıldığında git.
bakalım neler olacak...

Yaradan Mevlam, neylerse güzel eyler...

istiyorum

2011-12-30T00:57:00.002+02:00

müjdeler yaşamak istiyorum.
kafamdaki soru işaretleri yokolsun,
hayatta b ne yapmak istediğime karar vereyim ve gerçekleştireyim istiyorum.
Dünyayı dolaşmak istiyorum.
ne kadarı olursa.
iyi bir iş istiyorum.
eğleneyim, faydalı olayım ve vakit nasıl geçti anlamayayım istiyorum. seyahatler olsun, tarihi yapılara el süreyim, ağaçlara gülücükle bakayım istiyorum.
yeni insanlar olsun hayatımda.
bana neşenin kapılarını açsınlar, bilmediğim güzellikler öğreneyim istiyorum.
kendim olayım istiyorum.
kendim olayım istiyorum.
kendim olayım istiyorum.
bana iki cihanda yetecek güzelliklere adım atmak istiyorum.
insan kardeşlerime el uzatmış ve o elin dostlukla kavrandığını görmek istiyorum.
bütün insanlık ve kendim için akıl fikir vicdan ve merhamet istiyorum.
korkunun yokolmasını istiyorum.
bizi korkutan herşeyin yokolmasını istiyorum.
farklı bir bakış açısı istiyorum.
en çok da bunu istiyorum.
hayatıma kendiyle savaşını bitirmiş, kendini yenmiş, akıllı, bilgili ve muzip insanların katılmasını istiyorum.
tüm sevdiklerime iyilikler diliyorum.
maceraya devam.:)

masanın üzerine yumuşacık vuran günışığı

2011-12-27T23:52:00.003+02:00

dün buz gibi bir hava vardı, bugünse bahar gibi güneşliydi ortalık.

bir arkadaşımla çıktım. önce onun sevdiği cafe'de oturduk bir müddet. yanımızdan geçen trafiğe kapalı yolda çalışma vardı, ürültüdayanılmaz olunca benim sevdiğim cafe'ye geçtik.

biraz kırgınlığımız vardı, kendi aramızda bir şey, öyle sürüncemede kalmıştı. aslında nadasa bırakmıştık. iyi oldu, zaman içinde hallolmuş, kendiliğinden, konuşmaya gerek kalmadan unuttuk gitti.

benim cafe'm önünden geçen yolu ferah ferah görüyor. bir de tatlı güneş vurmuştu, fonda Mazhar Alanson vardı ve biz aslında üzücü bir şeyler konuşuyor ama gülüyorduk.
dur kızım bir hele dedim.

şu anı kutsayalım.

güneş var,biz varız
konuşuyoruz
hava güzel, önümüzde içeceklerimiz.

kendimizce o ana saygı duruşunda bulunduk.

aslında diyeceğim başka bir şey..

yaşı benden oldukça küçük ama beni hep hayrete düşüren bir kuzenim var.
ona blog yazılarımdan bahsettim.
bana
"yazma ablacım" dedi.

ne doğru dedi.
tatlı tatlı anlattı.
zaman zaman yaşadıklarımı sizinle paylaştım.
oysa bunlar sizin sınavınız değildi. öyleyse bile benim yaşadığım şeyin hep içinde oldunuz ve ben sizi hep yanımda gördüm. ipekten ellerinizle hep yüzümüzü okşadınız.

ben sizden ziyadesiyle memnunum.
inanın elimden geldiğince az şey paylaşmaya çalıştım.
ama yine de aşırılıklarım olmuştur.

oysa insan güzel duyguları paylaşmada çok daha az heyecan duyuyor.
yok ama bu da bana haksızlık olur.:))
ben paylaşmayı severim, iyiyi de kötüyü de.

söylemek istediğim..
artık iyi şeyler paylaşmak istiyorum.
bu sayfadan ayrılırken içinizde bir gülümseme kalsın istiyorum.

ve çayımdan bir yudum aldım..soğumuş.:)

'American Beauty' - Thomas Newman (from the 'plastic bag scene')

2011-12-25T11:10:00.001+02:00

bu sahne beni hep çok etkiledi..
ama artık geride kalsın istiyorum.

hadi şaşırmaca oynayalım

2011-12-24T19:32:00.003+02:00

bu
mucizevi
dünyada
günlük akıştan dolayı
farketmediğimiz
bi milyon tane şey var.
belki
daha fazla.;)

bir numara:
dünya dönüyor.
hem de fırıl fırıl.
çok çalışkan.
hem güneşin çevresinde, hem kendi çevresinde hem de samanyolunun çevresinde.

iki numara:
samanyolu diye bir şey var ve gerçek.
ve çok büyük.

üç numara:
yağmur diye bir şey var. pamuk pamuk bulutlardan dökülüyor ve aslında kendisi bildiğin su.

dört numara:
deniz diye bir şey var. suyu tuzlu, deniz çok fazla su demek, acayip fazla.

beş numara:
kuş diye bir şey var ve üstelik çok fazla çeşidi var, rengarenkleri filan var.
bu hayvancıklar uçabiliyor. kendi başlarına, yardım almadan.

altı numara:
örümcekler var.
dantel gibiler ve dantel gibi yuvalar örüyorlar.
ipini de kendileri imal ediyorlar üstelik. minnacık bedenlerinden ip yapıp, dantel gibi yuva kuruyorlar. olacak iş değil. onları seviyorum.

yedi numara:
ben varım. şu an önümde bilgisayarım var, sevdiğim çok çok insanlar var. simit ve krem peynir yedim az evvel. ve gülümsemek diye bir şey de var.:)

***

2011-12-23T21:54:00.002+02:00

Yürümeyi hiç sevmezdim. tek başıma çıkıp dolaşmayı, vitrinlere bakmayı..vitrine bakmak nedir zaten, hiç hoşlanmazdım.:)
ilk KİT deneyimizimden sonra ilk kez dışarı çıktığımız anı hatırlıyorum..29 gün kapalı kalmıştık anne oğul. aynı odada. hiç dışarı çıkmadan.
içeriye sadece her gün değişen hemşiremiz ve doktorumuz girebiliyordu. onlar da özel giysilerle, maske, bere eşliğinde.
o nakil bizim için eğlenceli geçti sayılır. yani nakil kavramına baktığımızda diyorum.
Umutun genel sağlık durumu çok iyiydi, üstelik Halit içeriden 25 yada 26 günde çıkmıştı. kendimize bu rakamı barem belirledik..hadi bakalım Bismillah deyip girdik içeri.
:)
çok film izledik birlikte.
o guitar hero oynadı bol bol.
bu konuda da nasıl iyiydi be..:))melodiler hala kulağımda.

ben yanıma pembiş renklerden ebruli bir ip almıştım. örgü umrumda değildi, bir şeyle oyalanmak istiyordum. renkli boyama kalemlerim ve resim defterim bile vardı ama hiç çizmedim.
her sabah uyanınca camdan bakardım..cam açılamaz, zaten açmak mümkün değildir. aşağıya hastane önünde bekleyenleri izlerdim. çok kez yürüdüğüm o yola bakardım, uzaklara forum bornova'ya bakardım. ışıklara elimi uzatıp tutardım, yine birlikte neşeyle orada olabilecek miyiz?
sigara içmeyi çok özledim yalan yok ama dayandım. zaten içemezsin. bir yağmurlu kış gecesi servisteki anneler toplanmış benim şerefime sigara içmeye karar vermişler. telefon ettiler, cama çık dediler. yağmur altında içtiler o sigarayı, ben sevinçle ağladım. çok güzeldi.

belki okuyunca orada koca bir gün nasıl geçer diyebilirsiniz. çocuğun ve sizin sağlığı ve diğer çocukların sağlığı iyiyse neşeyle bile geçebilir. hem de hızla geçer.
çok iş vardır. sürekli temizlenecek, yıkanacak bir şeyler çıkar, buna rağmen günde iki Türk kahvesi, sayısız capuccino, çay içmeye vakit vardır.
çok huzurluyduk ilk nakilde.
Keçilere Bakan Adamlar filmini izleyişimizi hatırlıyorum, o kadar gülmüştük ki, ışığı kapatıp ağzımızı ellerimizle kapamıştık.:)))çok sevmiştik filmi.:) bizim için çekildiğine inandık.

sonra 29. gün..Önce çocuk dışarı çıkar..ki anne kalıp eşyaları dışarı çıkarabilsin.:)
Umutumu avazı çıktığı kadar ağlayan baba ve dayıya teslim ettim kapıda, hemşirelerimiz de onlarla birlikte ağlarken ben sadece şükürle aşağıda olmayı hayal edebiliyordum.
eşyaları çıkardım, içeridekilerle vedalaştım, ailemle sarıldım ve tek başıma aşağı indim.
Böyle anlarda başka insanlar silinir hafızadan, an an kaydedilmiş bilgiler kalır sadece.
Nakile girdiğim andan itibaren cebimde duran sigara pakedini çıkardım.
elimde tuttum.
dışarı baktım.
havaya, herşeye.
sigara çıkardım bir tane, onu inceledim.
29gündür içmiyordum.
temizdim.
yanaklarıma kan gelmişti.
ağzımın tadı yerine gelmişti.
yavaşça dudağıma ötürdüm sigarayı, yaktım.
iğrençti.

çok güzeldi.
dışarıdaydım.

o günden beri yürümek benim için bir keyif.
yürürken sanki ben bir gemiyim, yavaş yavaş, arkamda bembeyaz köpükler bırakarak yürüyorum.
yanımdan geçen her şeyi selamlıyorum. onlar farketmeseler de.

Umut aşkım

2011-12-21T17:08:00.002+02:00

gönlümün heryerinden, vücudumun tüm güzel azalarından aynı haykırış çıkıyor yine:
Umuuuuuuuttttt...
neşeyle, özlemle sesleniyor her yanım.

Valla çok özledim.
bunu söylemenin günah olduğunu söylüyorlar bazen, ben öyle olduğunu düşünmüyorum.
Allahın bir anneye verdiği o en güzel hediyeyi özlemek nasıl günah olabilir?
:)

çok arıyorum. evet.
öptüğümdeki tadını, kokladığımda burnuma Bayram ettiren kokusunu, neşesini, öfkesini, bakış açısını..çok özlüyorum.

benimle dalaşmasını, beni yenmesini, beni sevmesini çok özlüyorum.

bu kadar.:)

o ve ben

2011-12-19T14:26:00.002+02:00

"önce kendinle barışman lazım" dedi diğer kadın.
çok akıllıydı, neler olup bittiğini görebiliyordu, sakindi ve ciddiydi.

bense bunların hepsine çok uzaktım.

aklımdan " ama bu ne demek" sorusu geçti.
keşke insanlar akıllarından geçen ilk cümleyi söyleseler karşılarındakine.
o zaman iletişim ne kolay olurdu.

tahteravallide gibiydik ikimiz
birimiz yukarı
birimiz aşağı

aynı düzlemde buluşamıyorduk.

buluşsak anlayacaktık belki birbirimizi anlayamayacağımızı.

"kendinle barışmak ne demek ve nasıl yapılır?" dedim aniden.
sesim süslenmedik net konuşmalara yabancı olduğumu ele veriyordu.
"nasıl yapılır? orada durmuş sallayıp duruyorsun, akıl veriyorsun..da..bıktım bu flu laflardan" dedim.

güldü.
ay, ne sinir bozucu.

insanı öldürecek kadar sakindi.
her şeyi biliyordu
ve onu bu nedenle oracıkta boğabilirdim.

içimdeki öfke, isyan çizgi filmlerdeki bulutlu şimşek ve atraksiyon görüntüleri gibi yükseldi ağzıma doğru.

"çok aptalsın" dedim.
"çok aptalsın, daha da üzücü olan yanı kendini akıllı sanıyor olman" dedim.
gülümseme sırası bendeydi.

"ne ki?" dedi.."öyle olsam ne yazar?" "zor durumda olan sensin" dedi.
hayır, bir de terbiyesizmiş. bunu anladım.

olay gittikçe neşeli bir hal alıyordu.
"haaa" dedim.."şöyle yola gel" "bak bu halin daha gerçek."

"gerçek nedir ki?" dedi.."bi milyon tane gerçek var etrafında. gerizekalı, görmüyor musun?"

ikimiz de üzüldük.
birazcık sustuk.

neden buradaydık?
ne yapıyorduk?
şimdiye dek ne yapmıştık?
elimizde kalan neydi?
hiç başarımız var mıydı?
somut bir şey.

yoktu.

ikimizin de elleri bomboştu.
yine neşelendik.
mağlubiyetin verdiği neşe duygusu hiç bir şeyde yoktur.

belki yine konuşuruz diye düşündük ve aynı bedene belkilerle geri döndük.

bence çok önemli, sizce de öyle olabilir mi rica etsem

2011-12-18T17:17:00.007+02:00

ismi berbat olmuş, kabul. ama bu filmi izlemelisiniz.

ben hastane ve kanser deneyiminden sonra en çok Türk köylüsünü merak etmiştim.
Ufacık çocukların bu kadar acı çektiğini bilseler acaba kullandıkları hormona, suni gübreye, zirai ilaca el sürerler mi diye düşünmüştüm.

benim açımdan çok önemli soruydu. Anadolu'yu, kültürünü, doğasını, hayatla mücadele şeklini hep çok sevdim çünkü.
samimiyetle sevdim.

yaklaşık 10 yıl bir zirai Birlik'te çalıştım..sene sanırım 87-88 idi..çiftçiye ayçiçeği ekmesi için destek veren, sonra da üretilen ayçiçeği satın alıp onu çiçekyağına dönüştüren bir kurumdu. Çok kutsal bir işyeridir, tüm Birlik'ler gibi..azıcık kesintiler ve ödemelerle çiftçi desteklenir tüketici de sağlıklı şeyler yer..
her neyse..o yıllara dek üretilen ayçiçeğinden bir miktarı tohumluk olarak ayrılır ve tekrar üretime sokulurdu.

sonra o tuhaf çuvallar geldi.

normal tohumluk ayçiçeğini çıtır çıtır yersiniz. bu yeni gelen çuvallar üzerinde sakın yemeyin uyarılarıyla doluydu.
biri patlamış..o zamn gördük..hani bahar aylarında at sinekleri peyda olur, deve kadardırlar ve fosforlu yeşil renkleri vardır..
işte o çuvaldan aynı o görünümde çekirdekler döküldü.
hatta muhasebecimiz dayanamayıp bir tane yedi.
ama çok korktu.

bu hibrit tohumlar dostlarım o yıllardan beri her üründe kullanılıyor.
çuvaldan düşeni yerseniz zehirlenyorsunuz ama onları toprağa ekip "verimli" ürün alıyorsunuz.

hepimiz zır cahildik bu konuda, hala da öyleyiz.

Nolur görev bilinciyle olsun şu filmi izleyin..
çok neşeli anlatılıyor halkın paraya bakış açısı.
ve inanın..o çiftçi hastanelerde neler olup bittiğini yeni anlamaya başlıyor ama bireysel olarak yapabileceği hiç bir şey yok.
bu ancak tarım politikasıyla sağlanabilecek, değiştirilebilecek bir şey.

Çok Muğla'lı çocuk tanıdım hastanede..
hep merak ettim o cennet toprakta hastalıklar çocukları nasıl buluyor diye.

Filmde bundan bahsedilmiyor gibi..ama aslında tamamen arka planı anlatılıyor olayın.

Söz, izlerken çok eğleneceksiniz..
neşeyle düşünecek, kızacak, üzülecek,belki şaşıracaksınız.

ama çok seveceksiniz.

Benim içinde bulunduğum kuşak meyvelerini vermeye başladı, gerçekten mutlu oldum.

Bir kez daha söylememe izin verin..

"o" hastalıkların çocuklara ettiklerini anlatmanın imkanı yok.
nolur çabalayalım, biz bari dahil olmayalım bu suça.

*

2011-12-16T12:55:00.003+02:00

mutluluk öyle uzak bir adanın gülü ki artık, umursamıyorum.
azıcık huzur yeter.

o da ne zaten
bildik bir yatak, üzerine içaçan renklerden bir pike atılmış. önümde bilgisayar..belki kağıt kalem..yetecek kadar sigara, kültablası..camdan vuran yumuşak güneş, uygun ışık, belki yağmur sesi..

kimseyi de istemiyorum.
kafam ses, farklı dünyadan gelen bir ses de istemiyor.

ne neşem uyuyor başka insanlarınkine
ne derin acım.

böyle ölüp gidebilirim.
böyle yaşayıp gidebilirim.
ikisi aynı şey.
bunu anlatamıyorum ve anlatmıyorum da.
kimseye bir şey anlatma zorunluluğum kalmadı.

çoğu zaman gözümde bir damla yaş oluyor. akıp gidiveriyor. şaşırıyorum da bunu belli edemeyecek kadar bıkkınım.
umursamıyorum.

her şey eksik.
ne kahkaha tamam ne gözyaşı ne korku ne endişe
hepsi yarım
kişisi yok gibi.

çok boktan be.

özet

2011-12-10T23:55:00.003+02:00

ilkokulda 'taşıt'ları öğretirler ya..kara taşıtları, deniz, hava taşıtları..havadakiler hariç hepsini kullanmış olarak geri döndüm.:)))

ayh yoruldum.

bir daha bu küçük şehrin olmayan trafiğine laf etmeyeceğim.
söz.

metro + metro+ minibüs+ otobüs+ metro zinciriyle sevdiklerime ulaştım bir bir.

henüz hedefine ulaşmamış adımlar attım.
bu kadarı bile heyecan vericiydi.
Umarım adımlarımın hepsi tamamına erer.

çok tuhaf duygular yaşadım.
her zamanki gibi uçlarda.

yeni bir şey keşfettim:
birbirini çok seven aileler kadar ruh hastası yaratmaya meyilli bir durum yok dünyada.:)))
bunu keşfettiğimde çok daha düzgün ifade edebilmiştim, şimdi aynısını şeyettiremiyorum, pardon..üstteki cümleyi bir iki kere okumanız gerekebilir yani.:)

blog arkadaşlığı çok kıymetli bir mücevher,yaşayalım, yaşatalım..bir de bunu öğrendim..

Laleciğimle, ataletimle ve Ş'cığımla harika bir akşam geçirdim.
biz dört kadın çocuklar gibi şendik o gece.

huzur buldum.

deniz geçtim, martılara ekmek verdim, içtim, ağladım, korktum, küfrettim, güldüm.

beni görünce bynuma atlayıp sevinen çocuklar oldu, mutluluktan havalara uçtum.
Onlar da geri kalmadılar, koltuğun kenarına çıkıp çıkıp defalarca üstüme atladılar, nedense beni yaşıtları sanıyorlar.:)))

Puzzle yaptım..az bişey ama yaptım..

oğlumu özledim.

Çok özledim.

sonra yine ağladım, küfrettim,güldüm ve sevindim bazı şeylere..

Gece vakti döndüm.

Sonuç:
İyi ki gitmişim..

valizler

2011-11-28T02:36:00.003+02:00

çeşit çeşit valizim var benim.
eskiden, yakın bir zamana dek ikimizin valiziydi onlar.
şimdi benim. hepsi.
ne çoklar.

öylesine bir yaşam biçimi haline gelmişti ki onlarla yaşamak
bir ara..evde bile olsak indirmiyordum içindeki eşyaları.

valizde yaşamaktır bu.
bilir misniz?
bilmeyin.

banyo hep sorundur valizde yaşarken.
tek tek çantaları karıştırıp, içinde eşya bulmanız gerekir.
her şey sana yabancısın der.

çok derli toplu olmak gerekir.
hiç bir eşyayı, ilacı atlamamalısınız.
kapkacak, çatal,kaşık, küçük kahve ısıtıcısı filan.
makas, dereceler, bok püsür.

ne unutulsa senden bilinir.

kafa abaküs olur.
tıkır tıkır tıkır.

Beşini aynı anda taşıyabilirim.
irili ufaklı.
omuzlarım sırtımın ortasından ikiye ayrılacak gibi olur
umursamam
umursayacak vakit yoktur.

kafa çalışır
tıkır tıkır tıkır.

dünyada dertten başka hiç bir şey yoktur.
ve acıdan.
ve endişeden.
bu nedenle hep gülersiniz.
hiç bir fırsat kaçırılmaz gülmek için.

çok değerli bir hazinedir, hiç vakit kaybetmeden tüketilir.

anlaşılabilir sanıyorum bazen bunlar
hayır, anlaşılamaz.

koşan hep koşan kadın ve erkekler
rastlanıldığında
otur be bir sigara içelim
gel çay yaptım
dualar
koridor içi dedikodular
hepimizi oraya getirdiğine inandığımız eski günler
gelecek endişeleri
yarınlar yarınlar.

ben çocuklarla oynadım çok
bildiğin oynadım.
koşmaca, kovalamaca ne varsa işte.

zaten kimseye tuhaf gelmez.

bakmışsın koridorda hemşire özlem'le, görevli Yakup kumaş topla tenis oynuyor
oh be, gülme fırsatı, durup gülersin.

doktor murat elinde plastik tabanca çocuk kovalıyor.
normaldir.

ne çok yürüdüm o sı.tımının koridorunu.

Rehber'in annesi ve teyzeleri ve bakıcısı
son çıkışlarında hastaneden
koridora tükürmüşlerdi
çok haklıydılar.

bir tek fotoğraf beni bu hale getirdi gece vakti ya.

küçük bir çim adam.
Umut internetten bir çok ilginç şey sipariş etmişti.
koliden bu minik oyuncak da çıkmıştı.

suyunu hiç ihmal etmedik.
elindeki minik mamçakaya hep güldüm.
dişleri dökülmüş dayak yemekten..
ama hala gel gel kapışalım diyen bir minik çim adam.

Üstüne tatlı serserim yazdım.

Biz KİT'e girince
yasak bitki mitki doğal olarak
katımızdaki okulun öğretmenine bıraktım.
Bir kez solar gibi olmuş.
Şenay Öğretmen şaşırmış ne edeceğini
ama yeniden dirilmiş onun sevgisi ve bakımıyla

biz yoğun bakıma gidince bakamadık tatlı serseriye

çok sonra
Umut gittikten sonra eşyaların arasında buldum.
solmuş.
attım.

bu da böyle bir anımdır sevgili okuyucu.

içimde tutarsam namerdim.

:)

2011-11-27T20:57:00.002+02:00

hadi bakalım üçtemmuz İstanbul'a geliyor.
Yenilenmiş ve kafasını toparlamış olarak.

Çok gagaladım kendimi ama işe yaradı gibi. Kalbim de, aklım da bomboş.Çok soru sordum kendime, bir kısmını cevapladım, birazı kaldı. Yenilerini de sormak gerekebilir, umrum değil hepsini zamana bıraktım.

Gelince bunları konuşmayalım ama plan da yapmayalım, hayat aksın bildiği gibi.

dökülürüm ezelden

2011-11-22T03:35:00.003+02:00

gece 3:30..tam da benim saatlerim.
bu saatlerde dünyada bir tek ben varım.
bu bazen iyi hissettiriyor.

bölünmeden düşünebilmek..nedense ataletimin çalışma odasını düşürür aklıma.:)

kendimi inşaaa ediyorum. ne uzun sürdü değil mi? çok darmadağın olmuştum ben, yeridir yeridir.
bu ara bir net'lik mücadelem var.
kaptanın seyir defteri duy sesimi, sana diyorum.
not al, tarih düş.
net bir insanım ben. severek başlarım. sonra kredimi gözden geçiririm. tam tersi de mümkün ama bana uygun olan bu. böyle seviyorum.
ve ne zaman bir terslik yaşasam karşımdakiyle usulca uyarırım. neyse hoşlanmadığım şey tatlılıkla söylerim.
doz aştığı an, ben de kendimi aşmışımdır artık.
silerim, hayatımdaki tüm izlerini yok ederim.
kendim de onun hayatından yokolurum.

bir daha da anmam.

yalan söylemeyi bir tercih olarak sevmiyorum. zaman kaybı, emek kaybı gibi geliyor bana. yoksa epey iş başartır elbet. ama aslında havanda su dövmekten bir farkı yoktur. bu nedenle yalan söylemem.
insan kırmaya gelince de..bir çocukluk arkadaşımın tek bir cümlesiyle bunun ayarını kavradığımı düşünüyorum: "Karşındakinin nefsini beslemeyeceksin." ayar budur, bunu anladım.

alttan al, tatlı ol, naparsan yap ama kendini harcatma ve karşındakinin bir yalan dünyasına inanmasına, orada kaybolmasına izin verme.
tehlikeli yollar.

ve en önemlisi, kimseden yardım isteme.
sakın.
istemeyi bırak, sana teklif edildiğinde dahi arkanı dönüp git. sağol de, bugün olmaz yarın de ama bu tuzağa düşme.

az çok hissiyatım budur.

şu bir kaç ay canıma okundu.
Allahım ne kadar iyi niyetliydiler oysaki..
tek dertleri bendim.
hayır, kimsenin benim üzerimden nefsini beslemesine izin vermeyeceğim.
yeter.
ben kendimi yaşatırım, kimsenin üzerine vazife olmak istemiyorum.
ve sıra tüm bunların muhasebesini hayata geçirmeye geldi.

cidden feci bilenmiş durumdayım.
çünkü farkettim ki çok az insan haricinde beni tanıyan kimse yok.
oğlumu da.
ancak beraber yemek yediğimiz
gözgöze endişeyle bakıştığımız
aynı evde uyuyup sabah kahvaltısını neşeyle ettiğimiz bir kaç kişi.
gerisi için tuhaf bir şekilde acıklı bir öykün kahramanlarıyız biz.

oysa böyle anlaşılmaması için popomu yırttım ben.
ne kahkahamı ne dostluğumu esirgemedim.

tek derdim vardı, hayattan kopmamak.
oysa bunun da hiç bir anlamı yokmuş.
ben yanlış anlamışım.

bakalım bundan sonrası hayırlısı.

ben aslında çok sinirli ve üzgünüm şu an..anlatabiliyor muyum blog?

2011-11-21T00:15:00.003+02:00

Diyojen'i anlıyorum.
O raddeye geldim abi...

bildiğin anlıyorum yaa..
ama bu genç sayılabilecek yaşımda bu öğreti beni bozmaz mı?
soruyorum bozmaz mı?

:)))

eh, tamam, şaka peki...

kadınların kurduğu üst model dünyalar

2011-11-17T22:12:00.003+02:00

ay hiç anlatasım yok.
:)))

keşke bu kadarcıkla anlaşılsa iç dünyam..

hadi bu da böyle kalıversin..
o dünyaları sevmiyorum ve reddediyorum
netlik istiyorum
çocuklarla ve kocalarla ya da diğer kadınlarla
her ne ise işte

hiç kimseyle çeşit tarz entrika, sulugözlülük, acındırmayla
hayatlar alt üst edilmesin istiyorum.

Bunu farkedip de hala bu tür insanların elinde kukla gibi sallanan insanlara da çok
sinirleniyorum.

öyle biri olmak istemiyorum.
nokta.
:)

soracaksan zor yerden soracaksın

2011-11-04T11:46:00.002+02:00

yaşayakalmak der Alatlı ya yaşayakalmak kaçıştır, kurtuluştur, saklanmaktır, cesarettir ve aynı zamanda korkaklıktır. Neler olduğunu, başımıza neler geldiğini, neden geldiğini anlayabilmek için zaman bulmaya çalışırken, bir yandan da yaşamak zorundasındır, nedenini çok da iyi bilmeden. Bir şey, içimizdeki bir ses, bir güdü falan filan..her ne ise..bize yaşamamız gerektiğin,i söyler..Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir..diyemeyiz çoğu zaman, kalbimiz geride bıraktıklarımızdadır. Umudumuz geride bıraktıklarımızın aslında bizim önümüze geçtiği yönündedir. Bu bir yanılsama mı, kendimiz mi uydurduk, bırakmamalı mıydık geride, hissettiğim kadar suçlu muyum gerçekten, neden neden...bu sorular yakamı bırakmaz, bana rahat vermez..ama o içimdeki susmayan ses yaşamalısın der, yaşamalısın der, O da böyle isterdi, istiyor der.
Hangisi doğru?
Soru budur.
Bu sorunun cevabı yoktur.

sınırlarımızı genişletelim

2011-11-01T13:44:00.004+02:00

eğer bir gün ben olmayı başarabilirsem..içimden ağlamak geldiğinde ağlayıp, duygularıma mazeret aramayı bırakabilirsem.

içimde kükreyen aslana sus demeden
onu kuklaya çevirmeden yaşamayı öğrenebilirsem

hislerimi aktarırken, onlara takla attırmadan ifade edebilirsem

yanımda kim olduğuna bakmaksızın dilediğimce küfredebilirsem

otobüste çizmelerimi çıkarıp, bacaklarımı kıvırıp oturabilirsem

renk uyumunun gelmişinden başlayıp, geçmişinden çıkıp

garsonu sadece parmaklarımı şıklatıp çağırabilirsem

rahatça ağız dalaşı yapıp
birilerini kıskanabilirsem

kahve eşliğinde rahat ferah iki dedikodu aktarıp,
bana anlatılanları vay beee deyip dinleyebilirsem

huzura erer miyim?

bunları deneyeceğim, haber veriyorum şimdiden.:)

inadına

2011-10-25T01:58:00.003+03:00

yasamak
sadece yasamak
sessizce yasamak
insanca yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
korkusuz yasamak
hesapsiz yasamak
cikarsiz yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
parasiz yasamak
caresiz yasamak
sevgisiz yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
sularla yasamak
rüzgarlarla yasamak
dostlarla yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
ölümle yasamak
aciyla yasamak
hasretle yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
düsüncenle yasamak
yüreginle yasamak
sesinle yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
düsünle yasamak
gününle yasamak
anilarla yasamak
inadina inadina yasamak

yasamak
coskuyla yasamak
onurla yasamak
sevgiyle yasamak
inadina inadina yasamak

demişti Altan Erkekli yıllar evvel izlediğim tiyatro oyununda.

baştan söyleyeyim, çok inatlaşmaya gelmiyor hayatla. benim anladığım budur. ama ilk adımda bırakıp da kaçılmıyor da meretten.
öyle bir şey ki yaşamak, başlıbaşına iş bazen.

aniden bir gümbürtü duysan ya da beklenmedik bir tehlike belirse, kendine bile sormadan kaçarsın, savunursun, durur karşı koyarsın hayatta kalmak için
ama
kendine sorabildiğin zamanlarda çok yorulursun bazen, gidivermek istersin.

ben burada doğdum, bu ülkeyi, bu halkı bilirim, dünyanın tersinde durum nedir tecrübe etmişliğim yok, atıp tutacak değilim.

ama burada yaşamak zor, onu biliyorum.

belki hafızamızın uzun ömürlü olmayışı o nedenledir, kimbilir..sadece şu son 10 senede, 20 senede yaşadıklarımızı yazsan alt alta oha dedirtir başka coğrafyalarda yaşayan birisine.

bir de bize çok hakaret ederler, o da iyice zorlaştırır yaşamayı bak.
kendi kendimizi aşağılar, bundan da bir aydıncık payesi çıkarırız biz kendimize.
beni en çok bu yorar.

sinirlendirir de ama konu o değil.

herkes her şeyden anlar bu ülkede.
hepimizi futbol yorumcusu, hepimiz jeoloji mühendisi, hepimiz alay komutanıyızdır. bizim inandığımız sav doğrudur falan filan.

bu noktada "mutfakta üstüme tanımam" diyen arkadaşım geldi aklıma, azıcık gülümsedim. çok da samimiydi bunu derken. geç.

ben de öyleyimdir muhakkak. bulaşıcı bir durum çünkü bu. farkına varmadan aynı noktada buluverirsin kendini. özellikle amacın bu değilken, oluverir. 5 dakika geçtikten sonra "haydaaa ne dedim ben şimdi" diye düşünürsün.

yaşayacağız..öyle ya da böyle yaşayacağız.
askerler ölecek, insanlar birbirinden her gün biraz daha uzaklaşacaklar, deprem haberleri alacağız aniden ve yaşayacağız.

çok tatlı olmayacağı ortada.

hayallerimin gittikçe uzaklaştığını hissediyorum benden.
ben duruyorum yerimde ve onlar ışık hızıyla kayboluyor, arkalarından bakakalıyorum. el bile sallamadan.

hayal kuramamak feci bir şey, bunu biliyor muydun dost?

kurduğunda gerçekleşmemesi de çok feci..

o yollardan geçe geçe öğreniyorsun, hayal kurma sakın, fırında pişmiş enfes bir güveç yanında patlıcan turşusu, mis gibi bir koyun yoğurdu hayalin varken
eline geçen ekmek peynir oluyor.

şükrediyorsun
çünkü dışarısı ormanlık.

dost belli değil
düşman belli değil.

bir terslik var, çözemiyorsun.

güveç ortaya gelse o an, yiyecek halin yok.
tadın kaçmış bir kere.

ama işte yaşayacağız.

bu aralar görüşmesek mi diye bile düşündüm bir an.
o derece kendime gömülmüş durumdayım.

ama en azından...

neşeli şarkılar çalmak için erkendir, farkındayım da. hiç olmazsa şu sanal dünyada bir gülümseme, bir iyiniyet, bir huzur oluşturabilsek.
Valla bunu çok istedim ben.

kaçalım
saklanalım
çocukken sandalyelerin üstüne pike örtüp altına girerdik ya..

ha işte öyle
orada sıcacık oturalım.

başedemeyecek kadar uzağım kendime zira.

ama belli de olmaz.

içimdeki aslan , uysallaşmamış o vahşi aniden uyanır bakarsın, neşeyle zevk alır göğe bakmaktan.

bilemem.

kendime

2011-10-22T03:15:00.003+03:00

Videonu yolladı Gökhan Abin. Ablam seni de ihmal ettim demiş. etmedi. Çok koşturuyor, bunu ona da söyledim. Yanyana gelince gözlerimiz parlıyor, sen de yanımızda oluyorsun biliyorum.
Videonu yollamış.
O gün oradaydım, nasıl emek verdiğinizi biliyorum. Alkışlarla salona girerken nasıl mutlulukla gülümsediğini tekrar gördüm, tekrar mutlu oldum.
Yakışıklısın sen bunu da unutma, sana bin defa söyledim bunu ergen kafa.
Her neyse biz o gün anne ve baban olarak az kırmıştık seni, salonda toplantıda genel kanının aksine şeyler söylemiştik. Bunu unutamadım ve kendimi affedemedim. Özür diliyorum. Tekrar tekrar tekrar özür diliyorum. Söylediklerimden dolayı değil, beni bilirsin, gıcığımdır ama senin alanına girdiğim için beni yeniden affet yavrum.

O videoyu ve mutluluğunu gördüm, içimden bin türlü düşünce geçti. Bir gün gelsen ya.
Öptüm.

şimdi banaaaa

2011-10-11T23:52:00.002+03:00

kaybolan yıllarımı versseler..
"vers-seler" diye okunacak burası önemli..
tek bir söz bile söylemeye hakkım yokkk..

yes.
aynı böyle hissediyorum.
Vallahi sil hadi yeniden başla deseler.
cesaretin varrrmı aşkka diye şarkıyla cevap veririm.

yeniden başla.

isteyen olur muydu?
bence buna cesareti olan hayatından memnudur. çok da yorulmamıştır.

:)

tabiat ve ben

2011-10-10T01:30:00.002+03:00

beni o hayranlıkla baktığım kırlara koysalar, açlıktan ölürüm. Bilumum börtü böcek korkusu, uzaktan gelen her havlama ya da viyaklama sesi yüreğime indirir. Bir kaç mevsim burdasın deseler elime tohumunu, suyunu, arazisini verseler domates bile yetiştiremem..değil ki buğdaydır, zeytindir, sonradan işlem gerektirecek her hangi bir bitki.
inek sağmayı bilmiyorum.:))tavuklar yumurtlayınca, yumurtaları saklarlar onu hatırlıyorum, arayıp bulabilirim ama hangi tavuk kuluçkaya yatacak, ne yapmak gerekir hiç fikrim yok.
hazır un tereyağ varsa hayatta kalmam mümkün. felaket hamur açarım, ekmek filan yaparım, ona eyvallah. ama kırda diğerlerinden ayırabileceğim tek ot kuzu kulağı. çok canım istedi, bak şimdi.
yok yok..makineleştik, öcü teknoloji filan demeyeceğim.
de..
yaşadığım dünyadan bu kadar kopuk olmak da ağırıma gidiyor hani.
ağaçları-bir kaç tanesi hariç- ayıramam.
ya ben ne çok şey bilmiyorum.
o koyunlar kırpılacak, yün olacak
sütler kaynatılıp peynir yapılacak
sütü sağdım da peynir yapması kusur kaldı
her neyse..

yakınlarda ıssız adaya filan düşmeyi de planlamıyorum.

nerden geldi aklıma bunlar bilmem.

2011-10-10T01:10:00.000+03:00

Blogcudaki yazılarım kaybolmuş.
püf, uçup gitmişler.
ne saçmalık.

huzur

2011-10-07T16:00:00.003+03:00

son bir kaç hafta çok yordu. Düşündüm, ağladım, düşündüm, güldüm, düşündüm yazdım, bilgisayarda bir dolu oyun oynadım, arkadaşlarımla çıktım dolaştım, konuştum, ataletimin deyimiyle sızdırdım ve yine düşündüm.
İçimde bir huzur var.
Bu öyle güzel bir his ki, çok değerli bir hazine ki maddi hiç bir şeyle kıyaslanmaz.
İçimde bir huzur var.
Bütün o yaşanılarlar içimde ama ben kendimi huzurlu hissediyorum.
İnsan bazen kendini çok büyük görüyor.
yani bazen sanıyorum ki her şeyi anlayabilirim, hayır bunu yapamam. Anlamak işi eğer bu dünya hayatında çok değerli bir görev ise ki bazen bana öyle geliyor. Hepsini anlayamayacağımı bilerek ama anlamaya çalışarak yaşamam lazım.
Ölüm üzerine düşünmek de bunlardan biri.
Ben genelde bu kelimeyi duyduğum an kaçardım. Görmezden gelirdim.
Ne önemli bir kapıya kendimi kapadığımı anlıyorum şimdi.

Odamda eşyalar var.
Onlar bir zamanlar oğluma aitti.
Öyle sanıyordum.
Şimdi bana da ait olmadıklarını anladım.
Geçiciyim.
Ve bu bazen çok sevindirici, bazen çok hüzün veren bir his.
İyiyi görmeye uğraşmayı öğreniyorum.
Geçici yani bana ait hiç bir şey yok bu dünyada. Bazı tercihler belki. İyi ya da kötü biri olmak için farketmeden atılmış adımlar.
Ama bazen de gönül coşkusuyla, hiç bir şeyin bana ait olmadığını hissederk paylaşma arzusu.
Temiz kalma isteği.
Temiz kalmak, kalabilmek için uğraşmak.

Bu insanın tüm zamanını alacak bir eylem, bir tercih.
Boşluk kaldırmıyor.

Tüm bu düşüncelerim benim temiz biri olduğu anlamına gelmez.
Bunu başarabileceğim anlamına da gelmez.
Bunları yazarkenki tek arzum yaşadıklarımdan çıkardığım hissi paylaşabilmektir.
Belki okuyan birisi o anda üzgündür, sinirlidir, onu geren hislere sahipti,r.
Ve belki bu yazıyı okuduğunda içine benim huzurumdan değiverir.
Huzurumu paylaşmak istiyorum.
Yaradan'a emanet olmanın verdiği güven hissi tüm vesveseleri silip atan bir şey.

Dostum huzurumu paylaşır mısın?
Derdimi paylaştın, hakkını helal et.
Huzurumu seninle paylaşmak beni çok mutlu eder.
Sevgiyle öperim.

2011-10-04T21:34:00.002+03:00

İnsan sevdiğinin en çok neyini özler?
ben o güzel ellrini özlüyorum.
yanaklarını özlüyorum.
Seni bebekken öptüğümde ne hissederdim hatırlamıyorum. ben de çocuktum.
Ama şimdi en çok kokunu özlüyorum.
Bana Annecik deyişini.
ne zaman kalabalık bir yerde olsak gözlerimin mıknatıs gibi seni aramasını özlüyorum.
zamanı geldiğinde, bensiz bir şeyler yapmaya başladığında..ve ben dahil olmak sitediğimde hayatına, beni püskürtmeni özlüyorum.
çok güzeldi.

biliyor musun artık hiç bir şey umrumda değil.
zırıl zırıl ağlayacağım.
içleneceğim, parçalanacağım.
seni çok özlüyorum.

hepsini anlıyorum, anlamaya çalışıyorum, isyana davet eden yollar önümde açık
isyan etmek istemesem de o kapıyı defalarca çalıp kaçtığım
terbiyesizlik etme deyip, başım önümde kös kös geri döndüğüm açık.
Allah affetsin beni.
Vallahi hepsini anlıyorum, anlamaya çalışıyorum.

ama gizlemek de ayıp değil mi seni sevdiğimi.
seni çok sevdiğimi.
yerini tutacak hiç bir şey yok.
olsa da bunu istemiyorum
istediğim sensin.

doğru söyle, benden kaçmadın değil mi giderek.
yani benden kaçmak için gitmedin değil mi?
yani biri bana böyle aşkla bağlansa ben kaçardım sanırım.
:)
gülme.

Beni ne çok sevdin biliyorum, yaşadım, Allaha çok şükür.

Seni ziyarete gelmiştim, aniden M. Hemşirem annesi Umutun yanına gir dedi.
Şok oldum.
Sevincimden göğe dönüp yerime geldim.
anlayamadım.
inanamadım.
kalbim durdu bir anlığına.
Ha? dedim.
Gir dedi, gir.

Girdim de sen ne yaptın?
Bir insan böyle mi güzel sarılır sevdiceğine?
Bana bacaklarınla sarıldın?
Ellerimi tuttun.
Anlat dedin, her şeyi anlat.
susacak olsam, susma dedin, anlat dedin, susmadan anlat dedin.
Şşştt..onu dinleme, sen anlat dedin.
Herkes ağladı
Sarılmamız yasaktı, kimse gık demedi.
Kızma sen de biliyorsun onlar iyi insanlardı.
ellerinden geleni yaptılar.

kokladık ya birbirmizi.
Çok güzeldi canımın kaymağı.
Yine olacak inşallah.
Yine olacak.
Allah bizi bir daha ayırmasın.
Herksi de sevdiğine bağışlasın.
Öperim gül yüzünden.

dünyanın ne kadarı benim?

2011-10-01T21:17:00.002+03:00

bunu çok merak ediyorum.

kendi için bunu düşünen varsa bana yazabilir mi?

bunu yeni öğrendim

2011-09-28T21:45:00.002+03:00

nazik olmaya çalışan biriyim ben. kabalığı sevmem. iyi biri sayılırım. çok yakınımdakilerle rahatımdır.
çok önemli biri dedi ki bana "sen melek değilsin, insanlar öyle sanıyor ve insan gibi davrandığın ilk anda ciddi tepki gösteriyorlar"
çok sevindim bunu öğrendiğime.
eğer etrafa böyle bir hissiyat veriyorsam, bundan hiç haberim yoktu.
zeerre kadar farkında değildim.
sadece nazik olmaya çalışıyordum.
sorun istemiyordum.
bana yetecek beni aşacak yuvamı yapacak kadar dertliydim.
yenisini istemiyordum.

en ufağını bile.

şimdi kendi ben'imi ki eskisi darmadağın oldu, şaka değil, tuz buz oldu..
kendi ben'imi anlamaya çalışırken.
çok rahatım.

ben insanım. herkesin benim gibi bunun farkında olduğunu sanıyordum.
doğrularım, yanlışlarım var ve çoğunu seviyorum.
sevmediklerimi defediyorum hayatımdan.
hata yapıyorum, seviniyorum.
uzun zamandır bunu yapma lüksüm yoktu abi.
ama gıcır gıcır yepisyeni doğrularım da var.
onları parlatmayı düşünüyorum.

tüm bunlar olurken...
hayatımdan bazen bu yeni duruma şaşıran kişiler oluyor.
muş..
farketmemiştim.
yeni anlıyorum.
o dosta, bana bunu gösteren dosta teşekkürler.

bu kadın inşaa halinde.
dokunanı yakarım.:)

2011-09-26T19:17:00.001+03:00

ağlamıyor muşum.
ağlamalıy mışım.
kalbimde bir dağ sığacak boşluk var.

:P

2011-09-23T18:59:00.000+03:00

o ha..depresyon dedikleri şey bu olmasın lütfen. hiç beğenmedim.

bodrum bodrum

2011-09-22T13:45:00.007+03:00

Müziğin sesini aç lütfen.

20'ye

2011-09-15T01:46:00.002+03:00

Oğlumun doğumgünü bugün.:)
hop..üzülecek olanlar nolur okumasın, derdim üzmek değil, kendimi ona haykırmak çünkü.

ilk defa İzmir'e otobüsle gittim annem.
Bazen haftada iki kez yolculuğa çıktığımız garajda, Nilüfer'den bilet almaya girdim.
fazla ağlamıyorum biliyorsun.
Bizim biletçiyi gördüm.
Hani bıyıklı, zayıfça olan.:)
Onu gördüm ve bilet alacğımı söylediğim andan itibaren ağlamaya başladım.
Şaşırdı.
nedenini söyledim, çok üzüldü.
Garaj bana dar geldi.

Şıpır şıpır ağladım.
otobüslere baktımm, oturduğumuz lokantanın masalarına baktımmm.
Birlikte bir çorba söyler ve ikimiz içerdik hatırladın mı? :)
asla unutmazsın biliyorum.:)
birlikte o çorbayı paylaşmayı severdik.
maden suyu içerdik sonra.

otobüse bindik.
sığamadım.

her şey yolunda gittiğinde, kendin olurdun.
sıcacık ve sevgi dolu.
bana yavaşça çapkın bir el hareketi yapar ve omzunu gösterirdin.
Ben aşktan delirmiş bir şekilde başımı omzuna koyardım.
Hangi şarkıyı dinliyorsan o an, benim de dinlemem için kulaklığın birini bana uzatırdın.
ben o an mutluluktan ölürdüm.
Başım omzunu acıtacak diye, ödüm patlardı.
azıcık havada tutmaya çalışrdım.
seni rahatsız edeceğimden ve yeter diyeceğinden deli gibi ürkerek aşkı yaşardım.

çok sevdim lan seni.
çok sevdim.
bazen konuşurduk.

çok güzeldi seni dinlemek.
anlatmaktansa dinlemeyi tercih ettiğim neredeyse tek insansın sen.:)
nelerden neleri bağlardın, nasıl engin düşünürdün ve beni her sefer ağzım açık bırakırdın.
Murat Abin anlatmış sana..
hepimiz aynıyız minvali bir şey.
Cosmos demiştin..tekrar seyredelim Anne demiştin.
"Bu dünyada bela şu ki, hepimizin başına gelen şey aynı" demiştin.
Neler demiştin.

Sana hep hayran oldum.
En salak zamanlarımda, anneliğimin ve senin değerini zerre bilmediğim anlarda bile.

Yüzme yarışına katılmıştın.
Üstelik yüzmeyi henüz tam olarak kıvıramıyordun.
olimpik havuz, 50 mt mi ne?
bir de zayıf ve çelimsizdin ki o zamanlar, 8-10 yaşlarında birşeydin.
Herkes bitirdi yarışı, sen geride kaldın.
ama asla bırakmadın.
dinlenip dinlenip yüzmeye devam ettin.
o yarışmayı izleyen herkes seni gönülden alkışladı.
öğretmenin gururla yanında yürüdü. sen yüzüyordun, o kıyıdan yürüyordu. Yüzündeki o güzel gülüşü unutamayacağım o adamın.
Ve bitirdin.
Sana aşık oldum o an.
yeniden yeniden yeniden.
Bitirdin.
oysa bitirmene imkan yoktu.

Umut seni seviyorum
seni çok seviyorum Oğlum.
Seninle olmak tarif edemeyeceğim bir güzellikti.
imkansız.
sensiz olmak da öyle acı işte.
tarif edilemez.
sanki bütün kuşlar ötmeyi bırakmış gibi.
gökyüzü hiç mavi olmuyormuş gibi
dereler akmayı kesmiş gibi.
ve ben bir robot gibi bunların hiç farkında değilmişim gibi yapmaya çalışıyorum.

İnan amacım seni mutlu etmek.
sana yaranmak.
bana aferin demeni bekliyorum.

dalga geçme anneyle.:)

Oğlum..
sayfan arkadaşlarından gelen içtenlikle yazılmış eğlenceli yaşıyormuşçasın ama aslında ağıtlarla dolu.
Bu sevgiyi nasıl kazandın bilmiyorum.
ağıt yakamıyorlar, beni üzmemek için.
yarın neredeyse hepimiz doğumgününü kutlamaya geleceğiz.
Annanen, baba ben..ve Dayın gelemeyecek..burada değil ama her an seninle.
çaktırmadan ağlıyoruz
çaktırmadan hatıralarına el sürüyoruz
çaktırmadan sana aşığız.
hepimiz oynuyoruz.
pek iyi başarıyoruz.

Oğlum be...
seni seviyorum.
İyi ki doğmuşsun.
Allahıma şükürler olsun seni tanıdım.
Oğlum be..
seni çok seviyorum.

Annen

karınca

2011-09-09T08:22:00.003+03:00

uyandım. ezan okunuyordu. hava karanlık. açık pencereye doğru yürüdüm. yüzüme çarpan temiz hava gerçekliğine inanamayacağim kadar güzel kokuyordu. penceredeki sinekliğe dayandım. dışarı baktım: önce gökyüzüne, bir kaç dua mırıldandım. koku başımı döndürüyordu. sanki bitmek üzere olan gece..bir önceki gün yaşanmış her kötülüğü içine çekip yutmuştu. bütün üzüntüler, acılar, endişeler, ne zaman sabah olacak düşünceleri hepsi ama hepsi gece tarafından emilmiş, çiğnenmiş, tertemize çıkarılmış ve şu an üzerime üfleniyordu. dışarıdan gelen temiz hava bana "korkma küçüğüm, geçti, az sonra hava aydınlanacak, sen şimdi bu temiz havayı al, iyice içine çek, bekle, sonra geri ver ve bir yenisini al" diyordu. "endişelenme, dün yaşandı bitti. bugün sana yani heyecanlar, eski, yeni ümitler ve yeni öğretiler var, sakin ol" diyordu.

dün dünde kaldı.

ama bitmedi.

bütün dünler, hepsi şu an içimde.

bugünkü ben dünlerden ve yarın hayallerinden ibaretim.
dünlerden ötesi de var belki.
adlandıramıyorum.

bir çocuk koşar, çamur birikintisine zevkle basar. fırsat bulsa elini yüzünü o çamura bular. toprağa yani, kendi özüne. bir köpek görse, onu sevebilir, çoğu zaman aklına korku gelmez. ve suya atlar. yüzer. her şeyi elleriyle yiyebilir.
sokağa ilk çıktığında karınca yuvasının başına oturup, yuvadan çıkan karıncaları yediğini zevkle anlatan bir çocuk tanımıştım. konuşmayı yeni öğreniyordu, ben ağzım açık hayretle dinlerken, o anlattıklarından ve yaşadığı tecrübeden çok mutluydu.

-n'aptınız annecim Serap'la?
-hiiiçç.kayınca yidik.
-:)

keşke aynı heyecanla, aynı merakla, aynı zevki alarak o karıncaları yiyebilsem.

ve aslında kısa bir duraklamadan sonra..
bu yaşıma uygun, bugünüme uygun karıncalarımı yemek üzere uyandığımı farkettim.
top oynamak, konuşmayı, yazmayı, anlatmayı, yaşam denen bu reçele parmak daldırmayı öğrenmek için buradayım.
bugün sen ne olarak karşıma çıkacaksın, bilmiyorum. gel karıncam..

rast gelsin, ya Bismillah

2011-09-05T13:47:00.005+03:00

son bir kaç haftadır hayatımdaki insanlardan aldığım akılların haddi hesabı yok.
Küp'lerim doldu.
Taştı.
beni boğuyor.

öyk geldi.

Bir insan neden kızar? tehdit aldığını düşündüğünde, bu tehdit güvendiklerinden geldiğinde, haklı olduğuna inanırken ve kimseye bir zarar vermeden yaşayıp giderken kendini bir karambolün ortasında bulduğunda.
Yeter ama yeter.

Çok akıl veriyorlar bana.
Çok sıkıldım.

Gerçekten çok sıkıldım.

Benden nasıl performans beklediklerini bilmiyorum.
Daha ne istediklerini de bilmiyorum.

Neşeli, sağlam duran, kadın portresi..evet.
hayatla bağlarını koparmamış bir insan modeli.

Bunu yaptım, çünkü bana bulaşmalarına izin vermek istemedim.

Ben acımı kendi içimde yaşamak istedim.
Hayatta hiç bu kadar özel bir şeyim olmamıştı.

Evladımla aramdaki en özel anlara kimseyi sokmak istemedim.
Buna annem de dahil, kardeşim de.

Belki bir-iki arkadaşıyla paylaşabilirdim bunları.
Ama bunu da istemedim.
Çünkü onlar genç.
Çünkü onlar çocuk.
çünkü onlara böyle bir yük yüklemek istemedim.

Ben sırtlandım.
Kimseyi memnun edemedim.
Amacım bu bile değildi üstelik.
Ben Umut'la yalnız kalmak istiyordum.

Bir dolu Freudyen saçmalık.
Bir dolu halk öğretisi.
Bir dolu klişe..
bir dolu yeni moda öğreti.
Hiç birini istemiyorum.

Sadece içimden taşanları canım istediğince sızdırdım. Ataletimin deyimiyle sızdırdım.

Kendimi yıkıp döküyorum bu ara.
Yapacağım bunu, istiyorum.
Yenisini inşaa etmek için kendini yıkman kırman lazım.
Tehlikeli durumlar, atraksiyonlar lazım.
Cidden, anlayabileceğinizden emin değilim.
Sadece bu.

Ben paylaşan biriyim.
Ama acımı paylaşmakta zorlanırım.
Belki birkaç anlaşılmaz mırıldanma, bir iki şarkı..budur.

Herkesten akıllar dinledim diyorum.
Şöyle yap
böyle düşün,
böyle davran.
Gül
ağlama
ağla
gez
kafanı dinle
cart yap
curt yap.

Azıcık sussalar ya..

Fakat hayat boşluk kaldırmıyor.
Zor anlarda, insan ipuçları veriyor.
zayıf kalıyor.
.
.
.
yukarıdaki satırları birkaç gün önce yazmıştım..kaldığım yerden devam blogcum.
.
.
.
sanırım gerçek hayat farklı.
hatırlayamıyorum.
epeydir gerçek hayatın dışındayım.
farklı bir gerçekliğin içindeyim.
cephedeyim.
düşman ortak.
bombalar düşüyor sevdiğiniz ve tanıdıklarınızın üstüne.
kimisi ölüveriyor.
siz yeniden umutla dolup savaşmaya devam etmelisiniz.
böyle bir gerçeklik.
hastne yaşantısı.

dualar ortak.
para, kan, eşya, yiyecek ortak.
hemen herkes paylaşmaya çalışıyor.

burasıysa gerçek dünya.
normal dünya.
hep olmak istediğim yerdeyim.
hastamı yanımda getiremedim.
sevgisini, aşkını, bana anlattıklarını, benden istediklerini, beklediklerini getirdim yanımda.
kalabalığım.

bir incelik, bir kibarlık, bir kardeşlik türküsü kondurmuştum yüzümün kenarına.
kalbimin içine.

UYAN KIZIM.
bu hayatta buna çoğu zaman yer bulamayacaksın.
türkünü söylerken sana eşlik etmek bir yana
sana da söyletmemek isteyecek birileri.

inatla söyleyeceğim..hayır hayır..
akılla söyleyeceğim.
hakedene söyleyeceğim.
anlayana söyleyeceğim.

2011-09-05T13:29:00.002+03:00

Blogçuk..n'aber?
yeni hayallere tutunabilecek miyim ne dersin?
boşver.

heyo

2011-08-27T11:58:00.002+03:00

Evlatlarımın hepsi Üniversite'yi kazandılar.:) Sonuncusu bugün belli oldu, yetenek sınavı gerekiyordu çünkü. Uçuyorum.:))

aman tertip can tertip

2011-08-27T01:25:00.003+03:00

kendine güven, diğer insanlara güven, mesafe filan meseleleri var ya..hani nerdeyse ergen sorunları gibi iç bayıcı, can sıkıcı, sevimsiz bir çocukluk taşıyan. tekrar ayağa kalkmak için uğraştığım bugünlerde bunlara gark oldum. ıyyy...kendimden kaçmak istiyorum şu an. ama işte..olgunluk da bu değil miydi zaten yediğin haltın ve varsa sana atılan kazığın sorumluluğunu alacaksın, dolap dağınıksa toplayacaksın yani. bir bluz aldığında dolaptaki her şey üstüne iniyorsa orada bir hata vardır. Kendi elinle indir hepsini, düzeltip koy. Atmaya kıyamadığın ama kullanmadığın şeyler vardır o dolapta, onlarla helalleş ya da ne bileyim dür de koy en azından yerine.

Bunlarla meşgulüm, çok sıkıcı.

canım

2011-08-24T14:13:00.002+03:00

sensizliğimden
delirecek gibi oluyorum
boğuluyorum.
çok özlüyorum.
affet.

yüzlere bakıyorum
o yüzlerin arkasındaki ruhları görüyorum bazen
bir çoğu güzel geliyor bana
seni arıyorum

kendimle başbaşa kaldığım an
adını haykırıyorum
bazen neşeli
bazen acılı
ama hep sen

duyuyor musun

duymanı istemiyorum bazen
ya sen de beni böyle özlüyorsan
buna dayanamam

seni çok seviyorum demek ne anlamsız
çok sevmekten öte

beni senden ayırmaya çalışıyorlar
bana beni hatırlatıyorlar
umrumda olmadığımı görmüyorlar
hep gülümsüyorum
benden bana ne
ben seninle varım

buradayım iyi ol yanındayım.

ben var ya

2011-08-04T23:57:00.003+03:00

ağzımdan akla hayale gelmeyecek küfürler çıkacak şu an
avazım çıktığı kadar bağıracağım
duvarları tekmelemek
camları aşağı indirmek istiyorum
bunu bize kim yapıyor merak ediyorum
çok öfkeliyim desem komik olur
kudurmuş haldeyim
bunu bu çocuklara bilerek yapıyorlarsa eğer
Allah hepsini kahretsin
ve diliyorum o Yüce güçten
bunu benim sağlığımda yapsın
göreyim.

yazacağım ama anlamayacaksınız.
dilerim anlamazsınız.
dilerim bir daha kimse anlamaz.

gencecik evlatlarımdan biriyle konuştum az evvel.
facebook denen o sayfada konuştum
pat diye karşıma çıktı
nasılsın ablam dedi
bense eyvah dedim

Umutun vefat ettiğini bilmiyor.

Umut O'nu çok severdi.
o güzel konuşmaları, güşüşmeleri aklıma geldi tek tek
ben de onu çok sverim
hastanede ne zaman aynı zamana denk gelsek
telefon eder bana, döndükk bizzz tühhh görüşemedikkk filan der.:)
aslında yakına biyere saklanmıştır.
bana sarılacağı anı beklemektedir, o
gencecik diğer evladım
o
yıllardır
uygun ilik yok
o benim canım
nasıl zekidir...
Yedi düvelle barışıktır.
aşkımdır canımdır.

bana nasılsın dedi.
Umutu soracak
oysa saklıyoruz
oysa saklıyoruz
o kadar zeki ki
ben sayfalardan bişey hissettirmesem de
anlamıştır elbet
ama o anlamıştır
bu kaçıncı
nasıl anlamaz?

anladı, biliyor
benden duymak istiyor

ben nasıl söylerim
Umut öldü derim?

Umut öldü diye, kendime nasıl söylerim?

Umut ölüd.
yavrum öldü.
Ramazan öldü
Kardelen öldü
Rehber öldü
öldüler.

ben sana bunu nasıl söylerim yavrum?

yalan söyledim
kapı çaldı dedim
kaçtım
buraya kaçtım

geçen buradaki bir doktora sordum
araştırma yapılıyor mu
bu hastalık artıyor mu dedim

araştırma yapılması zormuş.
artık insanlar hemen hastaneye geliyormuş daaaa
hemen teşhis konuyormuş.

peki madem artış yok
benim çocukluğumda neden ölen bir tek bile çocuk hikayesi duymadım ben?
hani oöğle yemeği olarak mahalledeki annlerimizden birinin
tüm çocukları çağırdığı
ekmeklere yağ sürüp, şeker döküp
çocuklara dağıttığı
ve tüm çocukların karınlarını doyurduğu yıllarda
neden ölmüyordu çocuklar?

bana masal anlatmayınız.
hastaneye şu an gitsem hastların çoğu yenidir.

ama hepsi bir taneciktir.

onlar ölüyor
benim kuzum öldü...
herksin umudu Umut öldü.
ben bunu diğer kuzuma nasıl söyleyeceğim
lanet olası piçler

ben bunu nasıl söyleyeceğim...

her kimseniz
ve eğer bu hastalıklarda bir dahliniz varsa

Allahınızdan bulun.

ben de elimde üzüm salkımı
yerken seyredeyim.

nedenler nasıllar

2011-08-01T04:05:00.002+03:00

neden bu hayattayız, neden neden?
Neden?
Eğer nefs savaşıysa burada olmamızın nedeni, neden bu kadar çok dış düşman var?
Dengeyi nasıl tutturacağım?
boş verip sallamanın zamanı geldi mi benim için yoksa?
Ne rahat olurdu.
Neden hiç bir şeyi umursamadığımı söyleyip, umursuyorum o halde?
Beni buna iten ne?

Dangalak bir seviyesizle tartıştım gece vakti.
Neden bunların olacağını bile bile o yazıya yorum yaptım?
Bana ne?

Ne kolay saldırdı bana, hiç düşünmeden.
Ondaki rahatlık neden bende yok?
Terbiye mi, görgü mü, eğitim mi ne?
Dogmalarla dolu bir hayat görüşüne sahip insanlar neden bu kadar kolay saldırabiliyor?
İnandığını söylediği şeye bile ters düşmeye aldırmadan, bunu nasıl yapabiliyorlar?

ben neden yapamıyorum?

:)

2011-07-16T00:21:00.003+03:00

Bugün Kandil bebeciğim. huzurum gittikçe özleme dönmekte. sana bir kerecik sarılıp öpmek istiyorum. sana olan sevgimi şarkılara dökmek isterdim. yumuşacık olurdu o şarkılar, belki kimisi arada hızla yükselir, çığlığa dönüşürdü. sana şiirler yazmak isterdim. sana olan sevgimi kendi işlediğim bir mendile sarıp içine lokum ve çikolata ekleyip sana vermek isterdim. üstüne bana aldığın o kokudan damlatırdım. beni hatırla arada diye. unutmuyorsun inanıyorum, sen de inan, seni unutmak ne demek, sana olan sevgimle yaşıyorum.:) öpüyorum aşkımın ruhu.:)

kendimle tanışma

2011-07-14T12:44:00.002+03:00

seni tanıdığıma memnun olmadım..şimdilik.
bakalım, daha sonra belki.

kendimi tanıma diyalogları numara 1.

-çok fazla güveniyorsun kendine.
-öyle değil.
-nedir bu herkesi kurtarma, sarma, sarmalama merakın o halde?
-kendiliğinden oluyor. Vallahi.
-hayır. kendini kandır, beni değil.
-borçluyum ama. insanlara bunu borçlu değil miyiz hepimiz?
-iyi de, hayatını bunun üstüne inşaa etmişsin sen. doz aşımı diye bir şey var?
-çok yorgunum.
-çok yorgunsun.
-sessizlik istiyorum.
-sessizlik istiyorsun.
-ama durmadan bana soruyorlar, bana anlatıyorlar hayatlarını.
-biliyorum tatlım.
-yanlış bir şey gördüm mü düzeltmek istiyorum, mutlu olsunlar istiyorum.
-yanlış?
-yanlış, evet. çocukları var ilgilenmiyorlar, dinlemiyorlar..ya da düzeltemeyecekleri şeylere takılıp gidiyorlar.
-:)
-gülme.
-sen yapmıyor musun?
-bunun geleceğini biliyordum. yapıyorumdur. yaptığımda beni de sarmalayan yardım eden insanlar oluyor ama. onlar melek.
-biliyorum, gerçekten öyleler.
-ama ben yoruldum.
-yoruldun tatlım.
-biraz dinlensem ya.
-biraz dinlensen ya..
-:)
-:)

sanadır...:)

2011-07-09T21:23:00.003+03:00

sana yazıyorum tatlım bunları, sana..:)

yüzümde bir gülümseme oluyor, sandalyende oturuyorum, yatağında yatıyorum çoğu zaman.
bilgisayarın, masan bende. çok karıştırmıyorum ama elimde değil, çoğu gündelik hayatın içinde kullanılıveriyor tarafımdan. yumuşacık bir geçiş süreci sanki. bu oda müze olsun istemiyorum. bu oda yaşasın istiyorum. hayır, sadece benimle değil, dayınla, annanenle, arkadaşlarınla da yaşasın istiyorum.
bize geliyorlar, onları severim bilirsin, bakıyorum, halleri müsaitse hadi odanıza, kış kış diyorum, odaya geçip bir süre sessiz oturuyorlar, sonra yavaşça gülme sesleri gelmeye başlıyor, kahkahalar duymaya başladığımda rahatlıyorum. seni arıyoruz, her anımızda ve hep arayacağız. ama bizi buluşturan Allah'tı, bizi birbirimize senin sevgin yaklaştırıyor. O sevgiye boyun eğmiyoruz, birbirimizi gülümserken gördüğümüzde mutlu oluveriyoruz. O kadar. Sen de bizimle mutlu ol istiyoruz, budur aşkım.

Markete gittim geçen gün. Her şey mi senin için satılıyormuş birader, anlamadım gitti. Hangi rafa baksam bana seslendi her şey:"Beni al, Umut beni sever" dediler. Kaçtım.

Mmmm...İçimdekileri içime kapadım, Ferda Teyze peşimde ama...Zübeyde Teyze'ni aracı tutmuş, peşim sıra dolaştırıyor. Ağlayıp sızlamamama taktılar. Seviliyor olmak güzel, hem belki haklılar. Ne olduğumu ben de bilmiyorum. Buraları deşmeyelim bebeğim. yanımdasın ve değilsin çok acayip.

Murat Abi'n pek seslenmiyor bana, Ege'deki Murat Abi'ni diyorum. Onu da anlıyorum. Hayatım anlamakla geçiyor. Bir gün çok sevdiğim bitri bana demişti ki"sendeki sorun ne biliyor musun? Sen her şeyi çok anlıyorsun" demişti. Belki de ona öyle gelmiştir aslında, hiç bir şeyi anlamıyorum da olabilir. aradaki fark da uzak mıdır bilmem.

Hops..konuyu kendime getirdim, eşeğim ben, malum.

Diyeceğim şu ki..Leyla ile Mecnun diye bir dizi var..daha önceden de varmöış da ben yeni gördüm, beraber izlesek çok severdik.:) gülerdik, vay bee...derdik. şimdi denk gelirsem izliyorum, aklımdan seninle konuşuyorum.

Diren ablan hep arıyor. Seni seviyor, beni seviyor, dayını ve annaneni seviyor. Bana e'yi kalınlaştırarak gerizekalııı diyor, ben de ona bebişim demeyi öğrettim, gül gibi geçinip gidiyoz işte. komiklikler, bini bir para. ama seni çok özlüyoruz, anlıyorsun? onunçün bu kadar komiğiz.

napıcağımı bilmiyorum çucum. Seni sevdiğimi biliyorum ve bu çok güzel. Aklını çok özlüyorum. Ayrıca Zübeyde Teyzenle tüm kitapları şehir ortasında yakmaya karar verdik. Yakıp bağıracağız birlikte"Bize mii kustunuzzz bütün bunlarııı lannnn" diye. eğlenceli olacak, sen de gel.

(seninkileri yakmam.)

deniz göresim yok.
Malum deniz hayallerimiz ikimiz, yani hepimiz tüm aile içindi. deniz istemiyorum. Çocukları seviyom Umut ya...bazen de kıza mısın diye aklımdan geçiyor ama kızmazsın biliyorum. Sen de seversin ki..Fırat var hem.:) ene.:)))

ya işte hayatımdaki her şey yani..topla bir sen etmiyor çocuğum, evladım aşkım..etmeyecek de..bu nedenle öyle salak salak yaşıyorum. eğleniyorum bile, inanamazsın. ama madem sen yoksun, yani görünürde yoksa oradasın biliyorum, sallamadan yaşıyorum, oki?
Çok seviyorum seni, tüm hücrelerimle, kanımla, canımla, aklımla kalbimle. Rahat ol, huzurlu ol ve İnşallah neşeli ol...beni affet.

-

2011-07-02T15:21:00.000+03:00

bomboş.

ünzile uyanacak diye beklemekten vazgeçtim

2011-06-18T13:15:00.004+03:00

bu kadın değişmek istiyor.
bu insan değişmek istiyor.

kendini affetti, sevdi ve barıştı.
hayatına değmiş herkesle, kendi içinde konuşup, kendince düzenledi.

bu kadın şu an bildiği kadarıyla
bu ömrü tek bir kez yaşayacak.
bu kadın bu ömrü nasıl yaşayacağını kendisi belirlemek istiyor. olabildiği kadar.
hayata dur demeden, ona karşı koymadan, onunla zıtlaşmadan, ferahlık istiyor.

gündelik hayatın içine tıkışmış, sıkışmış, vıdı vıdıları seçen, kendi eliyle yaptığı kumdan kalelerin içinde ezilip gidenleri eleştirmiyor, yadsımıyor ama onlarla olmak da istemiyor.

bu kadın huzur istiyor.

bisiklet sürmek, denizi seyretmek, çocukları sevmek, dondurma yemek, güzel bir yemek eşliğinde ve kalbini açmış insanlarla sohbet etmek istiyor.

her ne fikirdeysen dostum...bana fikrini dayatma. hiç çekecek halim yok.

dünyayı değiştirmek mi istiyorsun?
beni bulaştırma.

bu dünyada bir de ben varım sakın bunu unutma.

benim elimden, sadece bir kez geleceğim bu hayatın içinde istediğim gibi varolma hakkımı elimden almaya kalkışma..

seni bundan men'ederim.

Çok pis dalarım haberin olsun.
Öyle ki...

seni yok sayarım...

benim için hiç yaşamamış olursun.

Ne yazık, birbirimizi tanımadan yaşamış oluruz.

Hadi, az saygı...

Seyir defteri Yıl: hangi takvime göre?

2011-06-13T10:39:00.002+03:00

Benim için sabahın erken vakitleri.

Azıcık kahvaltı ettim, yeni demlenmiş çaydan ikinci bardağı doldurdum kendime. Çay kaşığı, ince belli bardakta dönerken ne güzel ses çıkarıyor.

Pek çok apartmanın tuhaf, bahçemsi bir alana baktığı odamda -odamızda- (zaman içinde kardeşimin, oğlumun ve benim odam oldu burası) sigara içip, yazı yazıyorum.

Güneş ışığının bu odaya düşüşünü severim. Diptedir. Bütün dünyadan gizlenmiş gibi, kimse beni rahatsız edemez gibi hissederim.

Güzel anılar beni bu odaya bağlar.

Sabah yola çıkmak üzere uyandım. Gidecektim. Önceden planlanmıştı. Oysa uyandığımda ayaklarım hiç bir yere gitmek istemediklerini söylediler bana. Yanan boğazım, vücudumdaki kırıklık da boş durmadı "gitmesek ya" dediler.

Hala kesin karar vermiş değilim. Gitmeyecek, olduğum yerden kıpırdayamayacak gibi hissediyorum kendimi.

Dün gece seçim oldu bitti. Seçim ne güzel ve ne ürkütücü bir kelime.
Kendi hayatını ilgilendiren mevzularda bile seçim yapmak zorken, bütün ülke aynı anda ortak bir karar almaya çalıştı. Sıkıcı bu konu, yazmak istemiyorum blog.

Her yerde kitaplar var. Bu odadakilerin çoğu Umutumun son zamanlarda okuduğu kitaplar. Pek çoklar. Çoğu zaman onlara bakıyor, saygıyla gülümsüyor, korkarak yanlarından uzaklaşıyorum. Ama bazen en olmadık saatte bir şey dürtüyor beni, gidip karıştırıyorum onları.

Aralarından kağıtlar, başlanmış hikayeler, fotoğraf ya da cd'ler çıkıveriyor.
Hayatın anlamsızlığı üzerine ansiklopedi yazacak hale geliyorum. Bunun da anlamsız olduğunu farkedip, heyecanla bulduğum notları okuyorum.

Merak ettiklerim oluyor. "Neden böyle dedin? Ne demek istedin? çok mu mutsuzdun bunu yazarken? Neyi öğrenmek istiyordun? Bana da anlat..."

Selim Işık'ı tanımasaydın böyle olur muydu?

Bir de Kafka var..Eşek kafa..sana ne Kafka'dan?

Senaryosu..Kemal Dede'sine adamış. Üzerine notlar alınmış. Çekim planları, yapmak istedikleri..

Filminde o bir robot. ve aşık oluyor. aşkı onu reddediyor, çünkü o bir robot.
O da bileğindeki kırmızı renkli ruh kurdelasını söküveriyor.

O'na saygı duymasam, aşkına saygı duymasam gidip o kızı paralarım.
Ne komik olur.:)))
Anne manyaklığı şekerim.

Kitap ayraçları.
Çok fazla kitap ayracı var.
Okumak istediği kadar çok kitap için alınmış ayraçlar.

Biraz yorgunum.
İlk zamanlardaki o çılgın enerji yerini yavaşlamaya, umursamazlığa bırakıyor. Yarın ne demek bilmiyorum. anlamı ne?
Mutsuzluğu hiç sevmem. Neşesiz olmaktan nefret ederim..hatta neşesizlik benim için korkunç bir şeydir, ürkerim çok.
ama yapmacıklığı da sevmem.

Çok mücadele ettim.
Karşılığını alamamış olmak beni çok şaşırttı.
Bu konuya cevap bulamıyorum.

Ne şikayet ediyorum, ne de öfkeliyim.
başka bir şey.
Çok şaşkınım.

Onunla olmanın mutluluğu benden niye alındı, bunu anlayamıyorum.

Bal gibiydi onunla yaşamak.
Çok lezzetli, doyurucu, tatlı, akan, rengi, kokusu benzersiz.
Bal gibiydi.

Notlarını buldukça küçük bir dahi'yle yaşadığımı anlıyorum.
Başlanmış hikayeler, tamamlanmış hikayeler, hepsinde öyle sorular var ki, asla cevap veremeyeceğim sorular.

Farketmemiş değildim. Bunu farketmediğimi düşünmek kendime haksızlık olur.
Ama..işte..herneyse.

Hava bulutlu bugün.
Ve Kaptan Seyir Defterine yazarken çok üzgün.
Aklına hiç neşeli bir şey gelmiyor.

:)

2011-06-10T03:28:00.001+03:00

yeni aldığın yazıcıya nasıl kağıt takılır bilmiyorum, lütfen buna benimle birlikte güler misin?

:)

2011-06-05T22:54:00.000+03:00

Onun bana öğrettiklerini hiç unutmayacağım. sevgimizin bedelini birlikte ödemiş gibi görünsekte, onun mücadelesi çok daha zorlu oldu. Çok vakurdu, çok onurlu, akıllı ve tatlı. Hiç belli etmeden, bizi coşturmadan, korkutmadan söylemek istediklerini bize söyledi.

Hayallerimiz vardı evet. Kendimi zorlamadan, sıkıp, bunaltmadan onları gerçekleştirmeyi isterim artık..olmadı mı? olmasın ne var..hayalleri krarken mutluyduk..ve şimdi anlıyorum ki..gerçekleşmeyeceklerini önceden anlamış ve buna tatlı bir şekilde gülümsemiştik.

Benim açımdan..inanılmaz güzellikte bir hediyeydi O. her anını sevdim, değerini ilk zamanlar anlayamadım.cahil, kaba ve kuralcıydım, insanları sadece iyi sandığımız şeylerin beklediğine inanıyordum.

İyinin göreceli olduğunu öğrendim. Gerçekten konuşmanın, kalp kalbe olmanın, bir insanın başka bir insana her şeyiyle aşkla bağlanabileceğini anladım. bağlandım, çok huzurluyum.

Yolları açıp dikenleri temizlemek istedim.

Onu benim yavrum olduğu için de sevmiş olabilirim. ama bundan daha fazlası. O'nı bir insan olarak çok sevdim. Azmine, kararlığına, mantığına, kendini geliştirme çabasına ve tertemiz kalbine aşık oldum.

Hiç bir şey bize ait değil.

Hediyelerin, bize verilmiş her anın tadını çıkarmalıyız. Tüm evren bize bir şey anlatmaya çalışıyor. ssss...dinle, bak...

.

2011-05-27T18:55:00.002+03:00

hunharca bir oraya bir buraya savrulurken ve de canın yanarken, kendi içinden dışına çıkıp, kendine bakarken ve gördüğün sen kendine yabancı gelirken.."neye üzülmüş bu kadar a a?" derken ve benim de acı duymam lazım, gördüğüm bu kadın acı çekiyor derken o anda beklenmedik hüzün dolu bir kahkaha bulur da seni ya hemen akabinde ya da daha kahkahan bitmeden suçluluk gelir seni duvara çiviler..ah oysa gülmüştün ve gülerken anlamadan tekrar kendi içine dalmıştın, içinden dışarıya bakıyordun, acı çeken kadın yokolmuştu ve şimdi suçluluk yine seni kendi içinden dışarı püskürttü. ne kadar da zavallısın kendi içinde bile düzgün ve rabıtalı değilsin.
sen nesin?

.

2011-05-25T21:18:00.000+03:00

bok gibiyimmmm layyynnnn...

pardon, ben yanlış bir şey mi yaptım?

2011-05-23T13:09:00.002+03:00

şimdi var ya..benim en büyük sıkıntım şu oldu son zamanlarda.

ben kendimi anlatamadım.

dinledim hep, çok dinledim.

anlatmadım değil, anlatamadım. seçim meselesi gibi görünse de ikisinin arasındaki fark..aslında değildi, elimi kolumu bağlayan şeyler vardı.
anlatsam ayakta kalamazdım ve özne ben değildim, ayakta kalmalıydım.

şu yazdığım iki yazıyla anlattım kendimi. ilk defa.
bana iyi geldi.
içimden geldiği gibi anlattım.

yazdıklarım hem oğluma bir güzelleme olsun istedim ki bunu çok az yapabildim.
hem de azıcık karnımın şişi insin istedim.
süslü bir laf yok bunu anlatacak, karnımın şişini indirmek istedim.

böyle oldu.
ve sizlere azıcık bile olsun sıkıntı verdiysem affedin.

öptüm, gittim.:)

ben bir ne'yim?

2011-05-19T00:04:00.002+03:00

başlığa güldüm ben.:)

evvel zaman içinde, kalbur saman içideyken
annemle babamın kızı
pek şeker bir kardeşin ablası
dünya tatlısı bir oğlanın annesiydim.
bir de dünyanın en iyi kocasının karısıydım sahi.
heh heh.

çalışıyordum.
her gün annelerin bayılacağı şıklıkta etekler ve kısa topuklu ayakkabılar giyiyordum.
tayyörlerim filan vardı.
minik deri çantalarım da.
saçlarımın arasında hep siyah kadife bir taç olurdu.
ta ki Ahmet o tacı her sabah aramaktan bıkıp, arabanın camından fırlatana dek.
kurtulmuştum o taçtan.
bir daha da kullanmadım, şükür.:)

istifa edip tazminatımı aldığımda, paramla yaptığım ilk şey bir kot pantolon-ceket takımı almak olmuştu. o günden beri de etek giyiş sayım 3-5'i geçmez. nasıl bıktıysam.
(ama başlamak istiyorum burdacım.)

neyse..

babacım vefat etti.
eşimi tekrardan tanıdım. 10 yıl boyunca.
iyi adamdır, severim onu cidden ama artık eşim değil.
Umudum gidiverdi.
kardeş İzmirde yaşıyor.
Annem hayatın başka bir boyutunda. yaşadıkları onu feci sarstı.
Allaha şükür hala gülebiliyor.

biliyorum ne anneliğim değişti, ne evlatlığım..
ama hayatın içinde değiller artık.
hayatım tamamen değişti. o nedenle kendime soruyorum:
ben ne'yim?

siz bakmayın benim vızırdamama..yok ayağa kalkmayacakmışım da bilmem ne..bu işlerin benim elimde olmadığını çoktan öğrendim.
bir şey olur ayağa kalkarım ya da tersi.
beni aşan şeyler.

şimdi bu yeni durumun içindeki yeni ben kim onu anlamaya çalışıyorum.

Umutum demişti ki bana:
"benim hayatımı yaşıyorsun anne, kendi hayatını yaşa."
bir zoruma gitmişti.
çünkü hiç anlamadım ne dediğini.
anlayabilmek için defalarca sordum.
anlayamadığımı anlayınca, beni daha çok mu sevdi o an, nedir?
ama anlayamadım.
benim hayatım ne ki?
hangi anne için böyle bir şey vardır?
ne saçmalık.

şimdi o bana güveniyordur.
kalkar ayağa, ordu gibidir, yürür, başarır diyordur.

azıcık zaman, fazlasıyla sabır...

hayallerim vardı, hayallerimiz.
benimkiler -çıkmamıza az kalmıştı ya-
saçlarımı maviye boyatacaktım.
delirecek ve bir daha bu şehirde uzun süreli yaşamayacaktım.
manyak küpeler almaya başlamıştım bile gizlice.
Umut kitap yazacak, denizleri ve dünyayı gezecekti, ben lokantamı açacaktım.
hayatı kucaklayacaktık.
neşeyle ve kendi soyismimle.

başka da bir şeycik umrumda değildi.

sandığınız gibi bir halde değilim.
evvelsigün bu şehirde yapmayı asla düşünmeyeceğim bir şey yaptım, siyah taytımla, Umutun çıkışı için aldığım uzun şirin beyaz gömleğimi giyip sokağa çıktım.
Annem şaşırdı. Beni hala aynı insan sanıyor.

değilim.

kurallara uydum ben.
Çerkes, türk, mahalle terbiyesi, akrabalıki, komşuluk cart curt..bilimum hepsine uydum.
cadıydım ama hiç "terbiyesiz" olmadım. hep bir ölçü oldu bende ve o kalıcı bilmekteyim.

Umutun hastalığını ilk öğrendiğimde, kardeşim olayı bana arabada anlatmaya çalışyordu, manyak bu heralde diyerek dinliyordum ve olayı ucundan kavradığımda, elimdeki sigarayı camdan dışarı atıp bağırdım:
"Sigaramınizmaritini bile hep çöpe attım, artık sokağa atacağım."

Kardeşim geçen akşam bana bunu anlattı tekrar, unuttum sanmış:
"İşte bizim olayımız budur abla" dedi.

Ben artık arada izmaritimi sokağa atıveriyorum.
tık diye vuruyorum, bir kaç adım öne düşüyor, ayağımla basıveriyorum üstüme.

bendeki değişiklik bu kadar.:)

sizi seviyorum.:)

yazmayı hiç istemediğim yazıyı yazarken bulmak kendimi

2011-05-16T11:14:00.002+03:00

gitti...

kitaplarını, filmlerini, not defterlerini, fotoğraflarını, araba koleksiyonunu, defterlerini, giysilerini, eli değmiş eşyaları bırakıp gitti.

anıları, şakaları, gülmeleri, bağrışmaları, ağlayarak birbirmizi anladığımız anları, bakışmalarımızı, sevgimizi, hayallerimizi, denizi, kedileri, köpekleri, kuşları bırakıp gitti.

çok kıymetli hard diskini, inanılmaz şarkıları, paracı olmayan insanlar oluşan bir dünya özlemini, konserleri, itlere(insanca davranmayan insanlar) duyduğu hayranlıkla bezeli öfkeyi, fotoğraf makinesini bırakıp gitti.

binlerce fotoğraf karesini, kendi çektiği bir kısa filmi, onu tanıyanlarda -yaşı kaç olursa olsun- saygınlık hislerini bırakıp gitti.

bizi bırakıp gitti.

beni bırakıp gitti.

tam bir savaşçıydı.
yaşamadan bilemeyeceğiniz kadar.

bana son yazdığı satırlar şunlar oldu:
"Ben ayarımı bilirim anne."

Ayarını bilirdi benim oğlum..

O ayarı ona verenlerden biri olarak, bu ayar işiyle kafamı bozduğum için kendime çok kızsam da, ayarını bildiğim için ona hep saygı duydum.

ve konu şu an ayar meselesi değil.

Çok sevdi, çok sevildi.
Saygı gösterdi, saygı gördü.

Hep bizi düşündü.
Beni, babasını, dayısını, annanesini ve o çok sevdiği arkadaşlarını.
Okulunu.
Beşiktaşını.:)

kitaplar okudu. Sular gibi okudu. Filmler izledi. Yutarcasına izledi.

Ekşideki son entry'si
Hiç bir yere yetişmesi gerekmeyen aceleci başlığına yapılmış..
onun entry'si :
Panik atak. :)

Çok sevdim onu, biliyorum o da beni sevdi.

Takımdık, iyi bir takım.
Bir bakışla anlaşan,
birbirni etkileyen
kızan ve saygı duyan
seven ve bağlı bir takım.

Çok şey öğrendim ondan.

Neşeli şarkılar, hüzünlü şarkılar, kitaplar, ama en önemlisi yeni bir bakış açısı.

Arkadaşlarıyla aileyle konuşuyoruz.
bize neler anlattı diyoruz.
Bunları şu an yazmak istemiyorum.

Allaha şükrediyorum bana o muhteşem hediyeyi nasip ettiği için.
Onu tanımak yaşayabileceğim en güzel şeydi.

Bu dünyadaki hiç bir şey, hiç kimse bize ait değil.
Parmağımız bizim değil.

Ve dışarıdaki tüm çocuklar, tüm gençler, tüm insanlar onun gibi değerli.
Biz değerliyiz.

Bana bunları hatırlattığı, öğrettiği için çok saygım var ona.

Sevgiler canlarım.:)

*

2011-05-13T22:28:00.000+03:00

söyleyeceklerim şunlar.
çok fazla sessizlik var, o kadar ki kulaklarım patlamak üzere, belki de patladılar da beynimden aşağı akıyorlar..belki tersi umrum değil.
çok zor.
benim delikanlılık, delikanlımla beraber gitti.

bekle beni

2011-04-02T23:37:00.000+03:00

yazmak istiyorum blogcuğum.:)

:)

2011-02-01T23:01:00.002+02:00

ilk taşı dikeni olmayan atsın. oki?

2011-01-23T16:21:00.004+02:00

dışarılarda dolaştım.
hep kafama göre gezeyim diye atıyorum kendimi dışarı.
amaçsızca ve sadece dinlenmek için yürümek istiyorum.
hiç yapamıyorum.
dün akşamki denemem de, bugünkü denemem de aynı şekilde bitti.
market torbalarıyla geri döndüm, çıktıktan 15 dakika sonra.

ve nikotin sakızının tadı berbat.

bu sayfaya gelip de mızırdanmalarımı sıkılmadan okumuş dostlara teşekkürler.
hep mızırdandım.
hiç içimdekini sizin anlayacağınız dilde yazamadım.
yazmadım.
normal insanlarla iletişim kurabildiğim yer sadece iki internet sayfasıydı bu süre içinde.

ve nikotin sakızının tadı berbat.

biri f. diğeri işte bu blog.
kendimi koşarak attığım yer.
sığındığım yer.
hep neşeli olduğum yer.
eski filmlerden, tuhaf şarkılardan bahsettiğim yer.
güldüğüm, konuştuğum yer.

kimse kimsenin bastonuna-dayanağına el uzatmasın benzeri bir şey demişti...
Taptuk Emre, Yunus Emre'ye..
ben çocukken izlediğim bir filmde.
Yunus Emre odun kırıyordu.
Taptuk Emre Bastonunu koydu önüne.
kır dedi.
Yunus Emre kırmadı.
kır dedi.
Yunus Emre kırmadı.
kır dedi.
Yunus Emre kırdı.
Bastonun bir parçası nehre uçtu.
Taptuk Emre dedi ki:
"Kim emrederse emretsin, kimsenin dayanağını kırma."
şimdi git o nehirdeki asayı takip et. onun vardığı yerdeki kişinin emrine gir.

böyle bir şey hatırladığım.

Allaha çok şükür dayanaklar var.
ben de kendimi aptalca da olsa, korkakça da olsa, sahte de olsa...
bu iki sayfaya attım hep.

ve nikotin sakızının tadı berbat.

neyse...ne kendime ne başkalarına anlatamadığım duygularımı, grapon kağıtlarıyla rengarenk süsleyip belki de sadece kendimin anlayabileceği şifrelerle yazdım.
güldüm.

bazen sevdiğim insanların yaptığı şakalar gibi şaka yapamadığım için üzüldüm.
çünkü neşem tam olarak gerçek değildi ve kendimi bazen zorluyordum. çok zorluyordum.
çok aptalca ve sadece kendimin bildiği komik duygular bile yaşadım.:)

sonra..dünyamın benden çıkıp, bir başkasının denetimine geçmeye başladığını farkettiğimde..
bir dolu gerginlik arasında..
bunu düzeltmek ve bana ait olanı geri almak istedim.
karşı tarafın nüfuz ettiği alanın genişliği kadar zor oldu bunu başarmak.
anlatabildim mi?

elimde kalan ve kurtardığım şey eskisi kadar temiz değil belki.
ama benim.
ve pek çok şeye sahip olup da..
aklı hala başkasının nefes alabileceği tek alanda gözü kalanlara çok sinirliyim.

ve nikotin sakızının tadı berbat.
ama sigaradan kurtarıyor insanı.

ısırgan otunu seviyorsan..
dikenine katlan.

:)

2011-01-15T21:32:00.002+02:00

bloguma her girmeye kalkışımda şifreyi unuttuğumu farkettim. hatta bir defasında yeni şifre aldım. aklımda mühim şeyler vardı. yazacaktım. istemiştim. ama yeni şifreyle uğraşırken ne yazacağımı unuttum. sonrasında yeni şifreyi de unutmuş olduğumu farkettim.
özetim beni anlatmıştır sanırım.:)

şimdi ben buraya gelsem..bir şeyler yazsam..halimi az çok bilenler neler yazacağımı hayal edebilirler. ama ben onları yazmak istemiyorum ki.
ne kimseyi üzmek, ne de kimseye yaşamadan anlayamayacağı bir dünyanın getirdiği güzelliklerden bahsetmeye niyetim yok.
sonrasında son derece iyi niyetlerle yazılmış-yazılacak-yazılabilecek destek cümleleri de hem sizi hem beni yorabilir.

ama sizi özledim. blogumu özledim. buraya pıtış pıtış yazmayı özledim.

blogun günlük hayatlarımızın büyük bir bölümünü kapladığı neşeli, muhabbetli, eğlenceli zamanlarını da çok arıyorum.

sayfiye evlerinin önünde yapılan akşam yürüyüşleri gibi gezerdim hepinizi. bunu pek seviyordum. yine yapabileceğimi bilmek güzel.:)

neyse...

bu aralar ya uykusuzum ya da bir yerlere koşturuyorum. sonra arada bir çok uyuduğum bir iki gün oluyor. aynı koridorun sağında solundaki odalarda pek çok aile, pek çok hayat, pek çok dünya var. Hemen hepsiyle az çok kaynaşmış oluyorsun . Sabahları uyandığında neşeli ve içten günaydınlar ediliyor. Ve gün başlıyor.:)

Çay da içiliyor, kahve de. Bildiğin Türk kahvesi yahu. Valla yapıp içiyoruz, yetmez birbirimize ikram ediyoruz.

Akşamları bazen koridorlara sandalye atıp muhabbetler edildiği oluyor. Hiç abartmıyorum canlarım var burada. Mustafa Kardeşim, Ayşem, bir kızımızın annesi (adını sormak aklıma gelmemiş), 2 Abim, bir-iki kardeşim daha.:)
Abilerimden biri bana evlat diye sesleniyor. Diğeri geceleri ne zaman çay demlese telefonumu çaldırıyor, bardağımı alıp koşuyorum.:) Çayım var al diyor, fazla yaptım sat satabildiklerine diye ekliyor.:) Bu; gördüklerine söyle gelip çay alsınlar demek.

Bahçeye indik geçen gün, sadece banka oturduğumda teşekkür ettiğim bir aile, bana arabalarının bagajlarından çıkardıkları devasa portakal ve limonu ikram ettiler. Sonra gidip yeniden bir poşet doldurdular. Onları da diğer arkadaşlara dağıtacağımı söyledim.

Cidden çok inanılmaz insanlık duyguları yaşanıyor. Sanki buraya giren herkes iyi bir insana dönüşüyor. Herkes birbirine yardımcı olmak için yarışıyor gibi. ama anlatmayı başaramam.

ay, işte böyle uzatmayayım.
sizi seviyorum.:)

frambuaz

2010-11-12T14:27:00.002+02:00

böğürtlen, çilek, sakız ağacı, denizin tuzu, yağmurun çıkardığı ses, el çırpmayı yeni öğrenmiş bir bebeğin ellerinden çıkan ses, cola'daki köpük, ağır abi: Türk kahvesindeki köpük, böreğin çıtırtısı, muhallebinin üstündeki fındık, sabah içilen ilk sigara, telefonda aramasını istediğin kişinin sesini duymak, gerçekten iyi bir şaka, gerçekten iyi ve kısa bir şiir, gürültüsüz bir film, otobüsle giderken dağ eteklerini seyretmek, susabildiğin biriyle vakit geçirmek, bağıra bağıra şarkı söyleme isteği, aniden patlamış kahkaha.
:)

kendime

2010-11-08T16:44:00.002+02:00

insan dediğin güzelliğine de derdine de şahit istiyor.
bazen vakarla bazen salya sümük bunu bekliyor.
satırları okuyup aklına ama canım diye başlayan cümleleri aklından geçirecek olanlara sabır dilerim...yapmayın, geçirmeyin. insansan paylaşabilirsin.

bazı savaşlar insanın o güne kadar inandığı masallara karşı veriliyor.
bazı savaşlarda savaştığın şey kendinsin.
kendi doğru bildiklerin, kendi inandıkların..sana diyor ki ama yapmaaa..sen bana inandığın için ben doğru olmak zorunda değilim.

anladığın an kazanmaya başladığın an.
kolay demedim..
kazandığın an dedim.
üstüne nasıl bir strateji geliştireceksin, bunu da çok merak ediyorum.
elde var bir doğru.
hadi inşaa et bakalım yeni kendini.:)
sevgiler Ünsüm.

evet

2010-11-07T00:42:00.002+02:00

kendime siyah bir tayt aldım.
çünkü dizüstü tabir edilen uzunlukta bir adet bluzum var idi.
onu kot pantolon üstüne giydiğimde görünüşü hoşuma gitmedi.
korkakmışım gibi geldim kendime.
ben kendime korkak dedirtir miyim üleynn..
sabredin daha fazla saçmalamayacağım.
en azında öyle umudediyorum.

taytı aldım.
giydim,beğendim.
ama evde.
hala dışarı çıkarken onu giyip de üzerine dizüstü bluzumu ekleyip sokağa çıkabilmişliğim yok.

ay evet azıcık korkağım.:)))
tarz değiştirmek için çok mu geç kaldım acaba?

benim sevgi'm

2010-10-31T01:20:00.002+03:00

tesbit insanı bildiriyor:
Sevgi'yi anlatıcam.
onu kıracağıma kafamı kırarım...desem yok ne o kırılsın ne benim her bir tarafa yetişen minik kafam.

her insanın kendini bir görüş şekli vardır. yani bu saçma laf şunu demek istiyor:bana beni sorsalar anlatırım ama beni kime sorsalar bambaşka bir şey anlatır. bunlar nadiren birbirini tutar.
hah işte bu yazı da benim Sevgi'yi görüşüm. onu tanıyışım. Sevgi bir nedir? dediklerinde vereceğim cevap.

Sevgi bir mizahtır her şeyden evvel. dün de yorum altlarında demiştim. ani ve beklenmedik bir mizah anlayışıdır Sevgi Hanım.

Sevgi ciddi bir biçimde karamsardır ayrıca..bundan zevk almayı öğrenmiş hatta daha da ileriye gidip onu okuyana da bundan hoşlanmayı öğretmiştir.

sakın haaa...Sevgi'ye ama..ama'larla yaklaşmayın, cıs yapar. hele toz pembiş şeyler hiç söylemeyin..bundan hoşlanır ve fekat bunu asla belli etmez, sizi ham yapar.:)

Sevgi'yi bırakın, yazsın.
Siz de uslu uslu okuyun.

Onun yazdıklarını okurken beklenmedik şeyler olur genelde.
Çarpıcı bir fotoğraf ya da resim vardır yazının üstünde.

Genelde sizi ürkütür bu obje ama siz Sevgi'nin hayal alemindesiniz, karışmak olmaz. Hiç bir blog yazarına karışılmaz zati. Bunu öğrenmediyseniz sizi başka bir aleme alalım, pardon.:)

Sonra gözler harflere doğru iner. Yes..Bazen kısa bir kaç cümle, bazen uzun uzun dökülmüş bir Sevgi vardır.
Kızmaktadır, arada şikayet etmekte, arada lafa takla attırmaktadır.
Taklalar kıvrak ve estetiktir.

Sakın müdahele etmeye kalkmayınız, okuyunuz derim ben.
Arada çarpıcı bir mizah..ki kendini hep gösterir. Sevgi şaka anlayışını saklamaz, bunu gözünüze de sokmaz ama oradadır o anlayış ve sizi güldürür.

Yazı bittiğinde sizin de ruh halinize bağlı olarak bir müddet göz kırpıştırırsınız.
Bu bazen iyidir, bazen değildir..:)

Sevgi zeki, çevik ve ahlaklı bir blog yazarımızdır şeklinde nahoş birşey demek üzereyken kendimi tutup demekten vazgeçiyorum.
Evet Sevgi zekidir...ama azıcık çabuk sıkılır..bazen küser, bazen çastara çatara ças diye dört bir yanı zil çalarak neşeyle gelir. Sen kuyunun dibindeysen bile seni güldürür ve oradan çıkarır.

İyi bir şeydir bu. Sahalarda daha fazla görmek istediğimiz hareketlerden.

Çok okuyor ayrıca anladığım kadarıyla. Sana bahsedeceği ve senin bilmediğin şeyleri var hep.

haaa...en sevdiğim özelliği..bu sizin ilginizi çekmeyebilir sevgili dostlar ama ben Sevgi'de en çok bunu severim:
Çok güzel laf tokuşturulur onunla..
Çok...
kelimeler, harfler, uçuşur..
bir eğlence satrancı gibi adım adım yazışılır.

eskiden..
msn denen o nanede yazışırdık.
kendimize ait bir dilimiz bile oluşmuştu.
dili, çibik, tuhif..ha tatlım? ;)

sonra Sevgi yine küstü bir şekil..bana değil. bana da küser de..bu küsüş sanırım bana değil.

msn hayatımız bitti. şimdi daha seyircili bir yazışma tarzımız oluştu..

daha kısıtlı, daha dikkatli, daha az orijinal..

ama ben onunla kelime tokuşturmayı severim.
bundan çok hoşlanırım.
hiç kötü niyetimiz yoktur bunu yaparken.
zaten ne olabilir? ha ha.
harfleri, kelimeleri, o kelimelerin zihnimizde bağlı olduğu objeleri kendimizce komik bir şekilde çatmak beni hep dinlendirir.

o bazen aniden yine küser.:)
evetttt, bunu yapar, hiç hayır demesin.
bazen onu beklerim, anlamam çünkü gittiğini.
bazen anlarım, ben de giderim.
sonra biz yine birbirimizi buluruz.

keyfimizin kahyasının canı isteyince.
ayar budur.

onu tanıdığım için gerçekten sevinmekteyim.
beni sever zannımca, bu da beni mutlu etmekte.

ama bir arzuhalim var kendisinden..
bazen beni olduğumdan güçlü sanıyor, değilim.:)
kimse değildir zati.
bunu bilsin istiyorum.

Tatlı insan, güzel dilekleri olan güzel insan..
umarım tüm dileklerin gerçekleşir.
Umarım tüm neşemizle o gölün kıyısında bir çay içeriz.
Valla seni seviyorum.
:)

tıngır mıngır

2010-10-30T13:45:00.003+03:00

insan insana seslenmeden hayatın tadı mı var? ha ha..daha güzel iface edilebilirdi evet de bu yazı derdini anlatıversin yeter.

vitrindeki renklerin büyüsüne kapılıp bir mağazaya dalarsın hani. içeride aklına bile gelmeyecek, hiç de ihtiyacının olmadığını düşündüğün o bluz seni beklemektedir. sen onu görür de vurulursun, o sana nazlı nazlı göz kırpmaktadır. seni beklemiştir, onu çizen, dokuyan, kesen, biçen seni düşünmüştür...emeğini kimbilir hangi zor şartlarda ortaya dökerken. çok sevilir o bluz. yıllar geçip giyilemeyecek duruma bile gelse, kıyılıp da kimselere verilemez. bir gün belki denip dolabın bir köşesine tekrar konulur.

bir saatim olmuştu bu duygularla aldığım. Sapı açık kahve, kendisi ortalama büyüklükteydi. kadrandaki rakamlar büyükçeydi ve birbirinin içine geçmişti hepsi. Çok sevmiştim. Çalışıyordum, işe yeni başlamıştım, bekardım da, yani o saati alabilirdim. ama neden hatırlamıyorum, onu alabilmek için biraz beklemem gerekmişti.

Her gün işe gidip gelirken yaş sanırım 19-20, görünüş zaten ufak tefek olduğundan..çocuk gibi saatçinin vitrinine bakar o saati izlerdim.

söyleyin bunun aşktan farkı ne?
:)))

Sonra o saati aldım. ki saat sevmem ben. aldım. Uzun zaman da kullandım. Sevgim hiç değişmedi.

Sonra bozuldu o saat.

Tamir ettirmek istedim...ama olmuyomuş bişey bişey yüzünden.
neyse.

hala durur işte.
hala severim.

İnsanlara...kumumun bana seslenip beni uyuyp durduğum, kendime üzüldüğüm koltuğumda güldürmesine, ataletimin bu seslenişe katılmasına sevindim.
Bu yazıyı da oraya bağlayacaktım. ama saat aklıma gelince hepsi uçup gitti.:)

söyleyin bunun aşktan farkı ne?
:)))

blogların fıkır fıkır fıkırdadığı...
uyanıştan hemen sonra tüm blogların gezildiği
hatta akşamüstü gezintisi dahilinde hepsinin tekrardan dolaşıldığı

bitter'in başkan kaçırma planlarını neşeyle anlattığı
hatta fotoğrafladığı

benim sözümona Okan Bayülgen'le yaptığım röportajları aktardığım

buradmm...oyyy benim canım burdam'ın neşeli hayvan hikayeleri, hayata dair anlattığı her, temiz, güzel neşeli hikaye...

sevginin ani ve beklenmedik mizahı

ataletin bizi dalıp kaldığımız anlarda uyandırıp kafalarımızı o güzel ve özel kadınlara takmamızı sağlaması...

kumun elmalı pastası...turta mıydı yoksa?:)))
hepsi güzeldi.

blogların bu hali de güzel.
bir kadının ya da erkeğin olgunluk hali gibi.
sorunları var.
çözmeye çalışıyor, dertli ama hala açık.
gülmeye, dertleşmeye, paylaşmaya açık.:)

seviyorum.

bir takım yetenekler

2010-10-26T10:37:00.002+03:00

hayatın içinden gelmiş insanlar vardır. yetenekleri:durum okumak.

genellikle kalabalık ailelerde büyümüşlerdir. kardeşler, kuzenler, yeğenler, halalar, dayılar, abla ve abiler..

çok fazla kişiliğe, derde, sevince, dedikodu ve entrikaya, barışmaya ve affetmeye tanık olmuş, taraf olmuşlardır.

sorun çözmeyi bilirler. ne zaman hamle edeceklerini, ne zaman alttan alacaklarını, sadece söyleneni değil söylenmeyeni de duymayı bilirler.

kişisel karakterleri farklı farklıdır. bencil olanları, bu yteneği kendi kişisel zaferleri için kullanmayı seçenleri de vardır...
alevlenen ortamları ferahlatmayı, gerilmiş sinirleri kahkahaya çevirmeyi bilenleri de.

ama bu tecrübeli insanlar ortamın her anını farkederler.
karşısındakinin bakışındaki farklılığı
ona söylenmiş yüzlerce kelime arasından hiç alakasızca imdat diyen tek kelimeyi farkederler.
o kelimenin üzerine gidip seni çözerler.

ben o insanları severim.

yeminle

2010-10-24T12:30:00.002+03:00

benim karamsar halim çekilir şey değil.yakınımdaki 'şanslı' insanlar ne düşünüyur bilmiyorum ama ben kendimden çok sıkıldım. kendime dil çıkarıp, nanik yapmak, popoma bir şaplak vurup yeter artık demek istiyorum. dedim. ne kadar sürer bilmem. söz vermiş de olmayayım.

oho

2010-10-21T22:59:00.002+03:00

kendini yeni baştan inşaa etmeye çalışırken..
hele bunu orta yaştan sonra yapmak zorunda kalmışsan..
eski ben'i hayal meyal hatırlıyor, onu arıyor ve seviyor ama nasıl bir şeydi tam da çıkaramıyorsan..
psikoloji eğitimi olan br dost çok işe yarıyor.

dost: pek çok şeyi konuşabilirsin demek.
eğitim: sana cevaplara giden yolları gösterebilir demek.

biraz basit ama duygular formüle ediliyor bu sayde.
haaa diyorsun, demek bu nedenle...

aç bir ruh, iştahlı bir merakla anlatıp, dinliyorsun.

haaa diyorsun, yeniden, demek bu nedenle...

hoş...
kendinden soyutlanıyor insan.
kendini proje, müsvedde, hatta buruşturulup atılmış kağıt gibi hissediyor bu çabanın sonunda.
ama kendin olmaya başlamaya karar verdiğinde, elinde bir taslak oluyor. epey net ve doğru bir taslak.

ben mesela, çok hassasmışım.
bu bir tesbit.
öyleyim.
zaten öyleydim ama
beni koruyan bir zırhım vardı. asabiyet, gurur, hayata güven.
bunlar düştüğünde savunmasız kaldım.
çok.

şimdi nerede korunmaya muhtaç olduğunu düşündüğüm birini görsem, aiırı bir ilgi gösteriyorum.
ama sen beni korumadın hayat, demek belkş de bu bilmiyorum.
herkes de az çok vardır bu hisler benimki fazlalaştı farkındayım.

bir taraftan incelikten kırılır bir haldeyim.
an geliyor ağzımdan aklıma gelmeyecek küfürler çıkıyor.

"soracahsan ki neye?
işte eyle."
:)

kuşlar böcekler gördüğümde beni mutlu eden "küçük detaylar" (ay iğrenç bir yeni moda laf bu, tesbit yapıyor, yaptığı durumla gönül bağı yok)beni bu ara mutlu etmiyor.

etmesi için kendimi zorlamayacağım.
mutlu olmak zorunda değilim.
mutlu görünmek zorunda da değilim.

mutluluk mutsuzluk, bunları geçtim, çoğu zaman beni ele geçirmiş duygu hep: telaş. ve endişe.
göz altlarım isyan ediyor.
hep olduğundan ufak gösteren suratım gittikçe yaşlanıyor sanki.

kendimi rahat bırakmak istiyorum.
kendime delilik izni verdim.
çünkü gerçekten herkesi idare etmekten yoruldum.
alttan almaktan da.
üstelik bunu ne kadar yaparsam yapayım, kendimce inanılmaz bir çaba göstersem de, karşı taraftakiler daha fazlasını istiyor.
oysa hepimizin bir yaradışılı, bir yapısı var.
eğilmek, terbiye olmak başka, doğaya karşı gelmek başka.
ben ise bana bunun yapılmaya başladığını hisediyorum sanki.

belki bunların hepsini popomdan uydurdum.
kimse benden bir şey beklemiyor.
(öyle mi?)
bunları bana söyleyen, benden isteyen benim.
her ne ise de.

delilik iznimdeyim.
sayfa açarım.
sayfa kaparım.
küserim, darılırım, barışırım.
isteyen bana ayak uydurabilir.
azıcık izindeyim.:)

aynı ıstırabı hisseden var mı diye de merak etmekteyim...

2010-10-18T01:07:00.003+03:00

güç farklı farklıdır. bazen para, bazen silah, bazen fiziki bazen de psikolojik üstünlük gerektirir.

öyle insanlar var ki, çok güçsüz görünürler. sevmelik, tatlı dilli, yardıma muhtaç, sevgi dolu bir halleri vardır.

öyle insanlar da var ki, çok güçlü görünürler. net, çoğu zaman keskin br duruşları vardır ve kendilerinden emin, her savaşa atılabilir görünürler.

ilk örnektekiler genellikle ikinci örnektekileri bir güzel afiyetle yerler.
tıka basa, tüküre tüküre yerler.

umurlarında bile olmaz demek yanlış olur, kimi neden ve nasıl yediklerini fark bile etmezler.

güçlü görünen kendni saklamaz. nettir dedik, flu tarafı yoktur, hamlesi önceden farkedilebilir.

oysa diğeri türlü çeşit atraksiyonuyla bilinmezlik doludur. rakibini feci hırpalar.
eğer sana kafayı taktıysa istediğin kadar saklan ondan, kurtulamazsın.

ta ki şu tanımları yapabilene dek.

sen hangisisin.
eğer bu tür bir ıstırap yaşıyorsan büyük ihtimal savaşçı olansın.
yanlış: savaşçı olarak algılanansın.

şimdi seçimini yapmalısın dostum:
aptal değilsin
dürüstsün
sevgin de nefretin kadar gerçek ve temiz.
fedakarsın.
hem de karşındaki insana saygı duyup, onun kişiliğini budamaya kalkmayacak kadar.
sen cidden güçlüsün.
o zaman silahlarını ve stratejini tekrar gözden geçir.

yolun zor yol.
sen silahların meydanda yaşamaya alışmışsın. aksi senin için hile demek. kendine saygı duyman lazım, bunsuz yapamazsın. gözyaşları kendiliğinden gözlerinden fışkırana dek ağlayamazsın. rol yoktur. hayat gerçektir senin için. idealler, ilkeler senin için yazılmış gibidir. dışına çıkamazsın.

ama esnemeden bu savaşı kazanman imkansız. bunu da anlarsın.

ne yapacaksın dostum?
kendine ihanet edecek misin?
kaderine lanet mi edeceksin?

o zaman biraz sus.
susmalısın.

sen sus çünkü unuttuğun bir şey var.
diğerleri.

sus ve onlar hakem olsun.
yavaş yavaş, adım adım sus.
ve bekle.

kendine ait olmak

2010-10-11T12:48:00.002+03:00

ne demek?

rahatça ağız dolusu küfredebilmek.
bulaşığı canın ne zaman isterse o zaman yıkamak.
istediğin kanalı izlemek.

zırt pırt keyfime dokunulmasından bıktım.
beni rahat bırakın.

kız mutluydu

2010-10-09T12:31:00.003+03:00

sabah uyandığında kendini yokladı önce bir. gözlerini bile tam açmadan kendi kalbinin sesini dinledi: deli gibi çarpmıyor. oh dedi. dün'ü düşündü bir çırpıda. iyi bir gün olmuştu dün. düşüncelerini bugüne kaydırdı. sakinlik vadediyor: plan yok, hava ılık, mutfak tezgahı temiz tek bir kirli bardak bile yok, ev derli toplu. "canım ne isterse yapabilirim" diye düşündü. "herkes iyi."

olmayan şey endişeydi aslında...suçluluk duygusunu kullanmaya bile gerek kalmamıştı. her şey iyiydi.

şimdi artık ağaçlıklı yollar benim, kedi yavruları benim, deniz kenarı benim, çay partileri, neşeli kahve fincanları, vitrinlerde şıkırdayan yeni giysiler, porselenler, perdeler benim diye düşündü.

şimdi artık...göğe baktığımda sadece şükür var, huzurlu hayaller kurabilirim, birine kızdığımda rahatça bunu ifade edebilirim. tekrar ben olabilirim diye düşündü.

birkaç dakika daha sükunetini yudumladı. sonra yavaşça, önce sağ adımını atarak hayata dalıverdi.

günlük

2010-09-23T19:56:00.003+03:00

eski eşyaları karıştırırken buldum onları. Yıpranmış, üzeri pek çok türlü kalemle yazılmış kağıtlar. Bir dolu mektup, teksir kağıdı ya da defterden koparılmış yapraklar. Bir fotoğraf. Kartpostallar. Mektupların bir kısmı bana yazılmış, bir kısmını da ben yazmışım ama yollamamışım. Şimdi elimde günlük olarak kalmışlar. Ama ya yollasaydım ne olurdu sorusu da az düşündürtmüyor değil hani...

Okulu yani Üniversiteyi bırakıp gelince ne çok üzülmüşüm. Biliyordum bunu da... o genç kızın kelimelerini bugünkü aklımla okuyunca daha bir etkilenim. Kendime üzüldüm. ki hiç sevmem bunu. Kendi saçlarımı sevesim geldi.
Dert yanmışım çok sevdiğim insanlara, onlar da bana akıllar vermişler, moraller vermişler. falan filan.

Ergen olmak ne zor bir de onu anladım. Bulabildiğimiz her kağıt parçasına tesbitler yapmışım, şimdi okuyunca ne olduğunu anlayamadığım. Sadece ben de değil. Şimdi adını bile hatırlamakta zorlandığım bir dolu arkadaşın tesbitleri de mevcut. Bir nev'i kişisel tarih müzesi belgesi gibi duruyorlar.

İyi de şu anda yaptığım şey de farklı değil. O zamanlar olmayan bir şeye, ekrana yazıyorum sadece, fark bu. Ve eşya yerleştirirken bulunamayacak bu satırlar, bir yerlerin bir yerlerinde dijital kayıtlar olarak kalacaklar.

Kendimi çok yormamaya karar verdim. Hem fiziken hem ruhen haddimi aşmış durumdayım çünkü.
Bu konuyu da öylesine düşünüp geçiştireceğim.
Ama hoşuma gitti. Eski benle karşılaşmak. Onu anlamak ve sevmek.
İnsanlara fazlasıyla bağlandığımı gördüm. Hayatı çok ciddiye aldığımı. Gerçekten geri dönebilsem bunları yapmazdım.

Ha bir de eski katpostallar. Ne şirin çizimleri varmış. İçimi sevinçle doldurdular.

Truman

2010-09-23T13:41:00.002+03:00

yavrucağzım sana akıl veren ne çok insan oldu. ne çok akıl verdiler. ne çok akıl dinledin. ama kimse...kimse. git kendin ne istiyorsan onu yap demedi. kimse.
sen ne istiyorsun?
soru bu.
cevabı sendeydi.
ama'lardan eğer'lerden bıktın.

zihninin önüne geçen perdeyi kenara çek.
sanki salkım saçak oradan oraya savrulan ve gözlerini kalbini engelleyen o düşünceler, korku ve endişelerden.

odaklan bakalım. kendine değil. sen oradasın zaten. kendinden dışarıya ver dikkatini.

bütün o kabullenmişlikler. hatta terbiye. hatta incelik. hatta sana öğretilmiş herşey. senin önüne kim koydu o engelleri. harcını sen dökmedin mi?

temizlen ey dünyam. yeniden keşfet. yeniden öğren.
çekilin bir Truman uyanıyor.
rastgele.:)

deniz ve ben

2010-09-21T21:41:00.003+03:00

dün denizin üstündeydim.
bunun beni hala şaşırtıyor olmasına çok şaşırıyorum.:)

denize alışık biriyim.
hemen dibinde sahili olan bir şehirde temelli yaşamamış olsam da
yazlarım Marmara'da değişik koylarda geçti çocukluğum boyunca.

yine de denize bakınca ne çok su diye düşünmekten kendimi alamıyorum.
ne çok su, nasıl bu kadar çok olabilir?

okyanus görmek neyse ki benim için uzak ihtimal. beynim algılama çabasından kaynayabilirdi.
:)

makineleri de anlayamıyorum.
değil uçak, gemi
Tv bile beni dumura uğratıyor.
nasıl çalışıyorsun sen diye sormak geliyor içimden.
madem sesi var, beni cevaplayabilir diye düşünüyorum.

işbu durumda
hem denizin üstünde
hem de bir vapurda olmak
beni büyülüyor.

çocuk gibi ayaklarımı pervaza uzatıyorum.
yanımdakinin omzuna büzülüyorum.
çok sevimli oluyorum.
(sanırım. bu kısmı sanırım yani. sevimlilik kısmı.)
etrafa öylece bakıyorum.
İzmirin yüksek ve geniş cepheli binaları.
tepeleri.
Konaktaki Türk Bayrağı.
canım canım.
martılara gülüyorum.
yanımdakiyle konuşuyorum.
şaşırıyorum.

ne çok su.
hakikaten.
:)

bak bir gün

2010-09-16T11:30:00.006+03:00

Tenis Cafe'yi bilir misiniz?

Ege Üniversitesi'nin içerisindedir.
Çok yeşil, çok ağaç ve de küçük ve doğala yakın bir havuzu vardır. Şırıl şırıl su akar, bir ara minik bir kaplumbağa bile görmüştüm içinde.

Üniversitenin her yerinde içebileceğiniz kağıt bardaklara inat..Ajda Pekkan bardağı diye tabir edilen (niyeyse) normalden yüksek ve ince belli cam bardaklarla, taze çay içebilirsiniz orada.

Cheeseburgerini severim ben. Baskın bir tadı olmamasına rağmen...temiz, doyurucu ve güzel görünüşlüdür.

Sabah ilk iş kan verdikten sonra ya da muayene ertesi sonuç beklerken biz de oradayızdır.
Hastaneden kaçış noktası.
Eğer oraya huzurla ve mutlulukla ulaştıysak...dünyada en sevdiğim Cafe olur birden.
Gözüme masalsı görünür.
Yok endişe varsa yine...
Çok neşeli olurum, ağzım konuşur ve güler, gözlerim ağlar.

Self servistir. Kendi işini kendin görürsün.
Sanırım benim gözlüğümden dolayı...elemanlar bana da hep Hocam diye hitap eder.

Dün oradaydık yine.
Muayene sonrası, kaçış anı.
Mhv geldi.
Sevgili kardeşim ve arkadaşım...
Tatlı delim, güzel yüreklim, enerji bombam.

Kendine has giyim tarzıyla karşıda göründüğünde, o beni henüz görmeden, ona baktım birkaç saniye.
Ne şekersin diye içimden geçirdim.
Biliyorum beni gördüğü an, çocuklar gibi koşarak bana gelecek ve tattlımmm diyecek en çocuk sesiyle.

Ben, Umut, O...
neler konuşulacak...
Yıldız Savaşlarından Ulyses'e freestyle muhabbet.
Gülmece, sözcükler, bir dolu detay.

Sonra...
gördük birbirimizi koşarak sarılıştık.

Cafe'nin bu kısmına gelmemiştim daha önce dedi..güzelmiş dedi.
E, bahçe büyük, benim de gidip oturmadığım bir dolu yeri var, normal.

Kafam 15 bin yerde. Otururken, göğüse koştum, onkolojiye koştum geçen seferden kalan yatak üsretini yatırdım.
Reçete aklıma geldi.
Mhv'e sordum, Kardeşimi aradım: Biz bu ilacı nasıl alacağız diye.

(teknik sorunlar, boşverin)

Yine otururken birlikte...
kalktım eczanemize gittim, nasıl nasıl diye.
Rapor dediler.
Ahmet rapora koştu ben dönüşte, bekleyen dostları aradım.
neler konuştum bilmem.

Sonra kardeşin kız arkadaşı ki şu birlikte değiller, O aradı.
Onunla randevulaştım.

Hastanede geçen sefer Tv'mizi ve viledamızı bıraktık, onları eve nasıl götürsek dedim. onu düşündüm.
Sonra Umut ben sinemaya gidicem dedi. Kanlarımız düşük diyemedim, çünkü dün doğumgünüydü, tamam dedim.
Ülen bir de eve dönüş var. Kaçta döneceğiz, nasıl buluşacağız.
O ara Mhv gitti, Mügem geldi.

Onunla bizim hastanenin önünde buluştum, birazdan aşı var.
Ve bizim hemşirelerimizin yapmadığı aşı sanki yapılamamış gibi geliyor bana. öyle bir tuhaflık.

Kamile Abla aşıyı yaparken ben Mügeyle konuştum.
Sonra gittim Kamile Ablama sarıldım, elini öptüm.

Başa koymalı el öpüş değil. Saygıdan çok sevgi dolu, direkt el öpüş şeklinde.

Hep beraber Forum Bornova...yürüme mesafesinde.
Tv Ahmette, vileda Mügede...
Müge güzeldir...
bir ara güldüm kız çok komik görünüyorsun elinde viledayla sanki bütün hastaneyei temizleyip çıkmışsın gibi dedim.
Gülüştük.
Vileda mühimdir.:)

çay kahve faslı, kazık fiyatlar, filan.
Eve döndük.
Benim çıkmam lazım Mhv'le ikinci buluşmayı Karşıyakada gerçekleştireceğiz, ortak bir arkadaşa gideceğiz.

Ülen...
Bir baktım.
yani doğrusu kendimi bir dinledim.

Parmağım kımıladamıyo.
Değil yürümek oturmaya mecalim yok.

Gelemeyeceğim tatlım dedim.
Sürünerek kardeşin evine giriştim.
Çok az ama...hiç işe yaramayacak kadar.
Sonra akşam altı otobüsünde...
yanımda bir genç kız oturuyordu.
Benimle hiç iletişim kurmaya niyeti yoktu.
Benim de yoktu ama insan en azından gülümser...
ı ıh.
iyi peki uyuyarak gelmişim.

İnerken kıza azıcık sinirle baktım, bu kadar da mı soğuk olunur diye...:)

Sonra Ahmet anlattı. Kızın kucağına kıvrılıp uyumuşum yol boyu.
Yazık, sesini çıkarmamış..hatta bir ara gözlüğümü düzeltmiş.

Çok güldüm.:)))
sağolsun...:)))

bir sorum var çocuklar

2010-09-14T00:07:00.004+03:00

kadınlar bu kadar toparlayıcı, sorun çözücü, tabağa yemek doldurucu ve cevval olmasalardı acaba bazı erkek kısmının kendi benliğini bulması daha mı mümkün olurdu?

yeni

2010-09-11T10:29:00.002+03:00

ümitler çiçekler gibi açıyor. mis kokuyor, sakincecik duruyorlar. deniz var, dalgasız ve pırıltılı. kuşlar uçuyor, cıvıldıyor. ben neşe istiyorum. gerçek neşe. :)

Valla

2010-09-04T13:58:00.002+03:00

ben bunaldım azıcık. ne yapsam? salak bir sırıtışla mı dolaşayım yine etrafta? ne olsaa...amaaannn efendim, mühim değil mi diyeyim? ne yapayım? burda görevli bir de psikolog var. çok şeker, onu vursam iyi gelir mi? çok gürültülü bir konserin açılış şarkısındaki kadar çok ses çıkarasım var.

sonracığıma...
aklını siyasete..
ideolojilere...
ya da daha fenası
kendi aklından daha büyük akla sahip olduğunu düşündüğü insanlara kul olmuş insanlara gıcığım.
ve bu gıcık olma durumum şu andaki en küçük sorunum.

yani sık sık bana ne beee...de diyebiliyorum.
ama bana çok komik geliyorlar.
onu da söylemem lazım.

bir kadın ahbap demişti ki bana...siz kendinizi akıllı sanıyorsunuz, halbuki ben 2 ile 2'yi bile toplamam...yanımda kim varsa cevabı ona soruveririm diye.

şaşırakaldıydım.
beğendim, iğrendim, hayran oldum. hepsi birden.
"tüh zavallı, süperzeka"
demek geldiydi içimden.

çünkü harbiden kendini yormamak ve hayatını kuştüyü minderde geçirmek için ideal yol.
ama bir yandan kullanılmamış 0 beyinle yerine iade edilecek olmak da var.

amannn...bana neee...
deyip yine de sinirleniyorum.

birinden alınan icazetle yaşamak zor bişey olmalı.
bunun tadını bilmek istemiyorum.
doğaçlama iyidir.
olmadık yerde aykırı bir espri yaparsın misal- en basitinden- olaylar gelişir.
macera olur.
bülbül gibi papağan gibi koyun gibi...yürü denilince yürümek... o böyle düşünüyor, mecbursun sen de kendi düşünceni tıkıştır, sıkıştır, kes biç, eğ, dik...o düşünceye uydur denmesi onur kırıcı olmalı.

abi yaa...kendi kafanızda bir reset yapsanız ya.

bu hayat çok zor.
senin öğrendiğin sana, benimki bana.
faydam olacaksa paylaşmaya hazırım.
seninkini dinlemeye hazırım.
canım isterse elbet.
keyfimin kahyası çoğu zaman benim. istemeyebilirim de yani.

böyle olsun hep.
alanının dışına taşma.
ben senin alanına basmamaya azami özen gösteriyorum çünkü.

bak işte, takmıyorum dedim...meğer fazlaca takıyormuşum bu konuyu kafama.
anlattım bitti.

gideyim de çay içeyim bari.

not

2010-08-29T13:26:00.001+03:00

hayatı tıkır mıkır yolunda giden bir insanın ufacık sorunlara verdiği gürültülü tepkiyi özledim.

insana ait en değerli şey

2010-08-27T13:37:00.002+03:00

uzatmayacağım; kendine ait düşünce sistemidir.

ne demek bu?

beni ilgilendiren olaylara verdiğim tepki.
sonrasında sakinleşip düşünmeye başladıkça, hislerimi açıp açıp onu düşüncelerimle yoğurdukça olaya karşı oluşturduğum duruş tarzım.

kocaman bişeydir bu.
zaman zaman değişir.
uysallaşır, öfkelenir, diklenir sonra yine uysallaşır, hele beni üzen olayı çözersem olgunlaştırır...yaşarken zehir gibi olan acı, başarmanın gururdan uzak ama lezzetli hazzıyla lokuma dönüşür.
dönüşür anlıyor musun?

beni rahat bırak.
bana akıl verme.

sormadığım sürece verme.
üstüme gelme.
biraz zaman ver bana.

bırak bir öfkemi atlatayım, sakinliğe kucak açayım.
Bırak bir...evren herşeyiyle karşımdaymış gibi geliyor, onun içinde olduğumu onun da benden yana olduğunu farkedeyim.

girdaplarını al ve git, azıcık uzak dur benden.
bana bulaşma.

keşke benimle bir yeldeğirmenlerine bağırabilsen, yapamazsın.
ben az sonra o yeldeğirmenleriyle barışacağım
en azından sus...zamanı akıtma.

bazı insanların sorunu sizi kendilerinden nefret ettirmeleri değildir.
sizi kendinizden nefret ettirmeyi başarmalarıdır.

bak canım blog

2010-08-26T11:12:00.002+03:00

hayat bazen çok zorluyor tamam. şu anda da öyle. sanki hiç iyi bir şey olamazmış gibi üzerime üzerime geliyor. nerede hata yaptım, yapıyorum soruları bütün zihnimi kaplıyor. suçlu olarak kendimi görüp, kendimi deşiyorum.
hayatın beni neden bu denli sevmediğini anlayamıyorum. yok eğer seviyorsa bu sevme biçimini de anlayamıyorum.
ay Valla başka da söyleyecek bir şeyim yok. hayatla blogdan konuşmak değil amacım. biraz rahatlasam ve iyi haber alsam yeter.

eski yeni zamanlar, benim gözümden

2010-08-14T15:23:00.003+03:00

nereden başlayayım?

Tv'de özellikle ya da sinemada filan...yeni bir yıldız adayı var mı dikkatinizi çeken?

benim yok. bunu ara ara düşünürüm. neden yok?

güzel kızlar, yakışıklı erkekler var...az bir kısmı yetenekli belki de.
ama yıldız değil hiç biri.
hiç birinin hayat hikayesini merak etmiyorum.
ne yapacakları, ne yapmak istedilleri beni ilgilendirmiyor.

Bu ilgiyi sağlayan şey ne olabilir?
Yeni bir yüz gördüğümde onu neden merak ederim, düşünceleri, yapmak istedikleri benim için neden önemli olur?

bunu sağlayan nedir? hangi duygudur?

amatörce yani kendimce cevaplarım:

o kişide beni hatırlatan bir şeyler olmalı.
benim hayallerimi, gençliğimi, hislerimi...

o başardıkça ben başarmış gibi olmalı,
o kırıldıkça ben kırılmış gibi üzülmeliyim.

başarsın istemeliyim.

ben tek kişiyim, demek o kişide hepimizi hatırlatan bir şeyler olmalı...ki yıldız dediğimiz şey olsun.

ona bazen kızmalı, bazen hayran olmalıyız.

hata yaptığında hepimizin onaylayacağı bir duygu için hata yapmış olmalı.
misal aşk için.
ki onu anlayıp, bağrımıza basmaya devam edebilelim.
mantıksız bile bulsak, ah canım diyebilelim.

peki bunu sağlayan ne?
nasıl hepimizden biri olabilir o küçük hanım, küçük bey?

bir şey diyeyim:

çekirdek aileden o yıldızın çıkması çok çok küçük bir ihtimaldir.

sadece anne babasını ve varsa kardeşini tanıyarak büyümüş bir çocuk nasıl hepimize birden benzesin ki?

anane,babanne, dedeler, dayılar, halalar teyzeler...yeğenler hatta çok önemli bir unsur yengeler...
bunları tanımadan büyümüş çocuk toplam 3 ruh halini yakından tanıyabilmişken nasıl olsun da hepimiz olabilsin?

yengeler gerçek... abilerim, ablalarım.
onlar hayatımızda.
bizzatihi bir çoğumuz kendimiz yengeyiz ve yenge olmanın ruh hallerini yaşıyoruz.

karıştı mı?
hayır. karışmadı.

insan halleri önemli olan.
insanlık durumları.

insan olmanın çok sayıda seçenekleri, duygu durumları.

sen ablam...
kadınsın, eşsin, annesin, belki hala, belki teyzesin.

her birinin farklı getirileri var.
bir insan çok insan.
herkes için farklı bir insan.
ve abiciğim sen.
kaç kişisin?

baba, kardeş, evlat, işveren, işçi, yeğen...bilmem daha kimsin.

kendini 2 oda bir salon eve hapsettiğinden beri
ve
insanları tanıdığın tek yer Tv olduğundan beri
sen
hiçkimsesin.

babalığın haz vermiyor, işçini tanımıyorsun.

yan evdeki sifonunun sesini duyduğun komşu ne yedi haberin yok.
yemek yerken ki güzel anılarından bihabersin.
sifonunu duymak bu nedenle seni rahatsız ediyor. güzel anlarını göremedin çünkü.

Geniş ailede büyüyen çocuk, komşularını tanıyan çocuk, bebeliğini sokakta bilye peşinde geçiren, arkadaşlarıyla küsüp barışmayı öğrenmiş çocuk...işte o hepimiziz.

ben kendimize ettiğimiz bu zulmü kavramakta zorlanıyorum.

o komşularla geçirilen zaman nasıl güzel bir zaman bilseniz.

o anlamsız uzuuun muhabbetlerde, sıcağı, soğuğu birlikte geçirmekte nasıl bir keyif gizli bilseniz.

Allah aşkına ufak mı geldi bu keyif?
Bu kadar mı anlamlı hayatlarınız var?
hepimiz mi dahiyiz de...her gün yeni bir icat keşfeden bilimadamlarıyız yoksa?
Vaktimiz yanımızdakine an'ımızı bile vermekten imtina edeceğimiz kadar az mı?

temiz kalpler klübü kurmak istiyorum yeniden.

benim şükür...komşularım ve akrabalarım var.
eminim bir çoğunuzun da vardır. lafım ortaya. çünkü bir sorun olduğu belli hayatımızda.

onlarla birlikte geçirdiğim anlara değer...
tüm çabama, sabrıma, emeğime değer.

Ve benim çabam, sabrım, emeğim...onların bana gösterdikleri emeğin yanında solda sıfır kalır.

Allah hepsinden razı olsun.

Komşumun oğlu İlkerin gelip de bana hükümranlık kurmasına bayılıyorum.
Tek lafıyla beni çatlayana kadar güldürebiliyor çünkü.

Annem soruyor kendisine:
"Oruç tuttun mu ilker?"
Cevap:
"Tutmadım İnşallah."
:)))

Bağlayayım. en azından deneyeyim...

domatesler gibi tvdeki yıldızcıklar.
genleiyle oynanmış, vaktinden önce büyümüş, su ve hormon salatası.
bunun için benim bir yıldız adayım yok.

okuyan için çok anlamsız bir yazı olur sanırım

2010-08-11T13:25:00.004+03:00

söylemek istediğim hiç bir şeyin kalmaması ne tuhaf.

bir heyecan yumağı, annemin deyimiyle çıfıt çarşısı, kurtlu peynir olan ben...canım hiç bir şey istemiyor. ve çok üzgünüm.

bazı ilişkiler yrümez malum. o insanla ne kadar iyi anlaşırsan anlaş, ne kadar seversen sev...bunun hiç önemi yoktur. alttan al, anlayış göster ve aslında onun neyi neyden dolayı yaptığını anla. yine de olmaz. temelde bir farklılık var ve onu aşamazsın.
değiştirmeye çalışmak ne gereksiz çaba.

tam diyorum: hah şimdi oldu..evet işte beklediğim buydu.
seviyorum çünkü nerede hamle etmesi gerketiğini biliyor.
ne söylemesi ve nasıl söylemesi gerektiğini biliyor.
ama en geç ertesi gün anlıyorum.
hayır, hiç bir şey değişmemiş.

çünkü o insan, aynı insan.

arkadaşım,kocam o, bu, şu...farketmez.
eğer yürümüyorsa yürümüyor.

ilk zamanlar kendimi suçlardım. daha atak, tepkilerimi hemen ortaya koyduğum zamanlrda.
ah ben o zaman ne saf ne temiz bir çocuktum.
:)
yok, şimdi değilim blog.
artık bekliyorum.
hamle istiyorum.
merakla bakınıyorum.
ne yapacak?
bunun tadını çıkarıyorum.

ama o aptal çocuk tamamen gitmiş değil içimden.
kanıyorum.
sanıyorum ki o çok istediğim güzellik önümde, bana gelmiş.
oysa gelmiyor.

çünkü o yanlış insan.
ve ben de onun için yanlış insanım.
bu kadar basit.

ilişkiyi derhal mimimale çek.
ne kadarını yapabiliyorsan, mümkünse bitir gitsin.
bir selamlık yer bırak kendine.

bırak, beni özlesin.
tüm kalbimle onun yanındaydım çünkü.
ve o bunu biliyor.

öeh

2010-08-08T16:33:00.002+03:00

ne yaparsan yap başka insanlar olacak. ne kadar umursamıyorum desen de, onları umursayacaksın. gözlerini kapatsan, kahkahalar atsan ve ağlasan da farketmez. onlar orada. her birinin kendi değer yargıları var. sen ne yaşarsan yaşa, ne hissedersen hisset, onlar bunu kendilerince yorumlayacaklar. sen onlar için ne olduğunu bilemeyeceksin.
kendi bedenimizin ve aklımızın içinde tıngır mıngır yuvarlanırken, kimisine daha fazla, kimisine daha az dokunarak yaşayıp gideceksin. kesişme noktaları tahmininden bile az olabilir, sakın şaşırma.
işte o nedenle bazen sessizlik güzel. işte o nedenle bazen konuşmadan anlaşmak güzel. hadi çay içelim.

2010-08-07T02:19:00.005+03:00

bir kaç akşam evvel annem ve ben akşam serinliğinden faydalanmak için dışarı çıktık. hemen yakınımızdaki yeşil olmayan yeşil alandaki banklara oturduk. sıcak şu andaki kadar çıldırmamıştı, arada bir esen tatlı bir rüzgar bile vardı. azıcık çekirdek bile yedim. bize 90 derece açıyla duran bankta bir genç kız ve delikanlı oturmaktaydı. Neşeli ama sakin, konuşmaktaydılar. Sonra gözlerim o iki küçük şirineye takıldı.

İki küçük kız çocuğu. Minik bisikletlerinin üzerinde fır dönmekteydiler. Bundan sıkılıp hemen arkamızdaki duvarda koşturmaya karar verdiklerinde, canım çok da istememesine rağmen kendimi tutamadım, seslendim:"Fıstıklar, dikkat edin, düşersiniz."

Kafasını kaldırıp baktı ikisi de. Bir iki kez daha uyarmam gerekti. Bendeniz nöbetçi anne. Hepsi benim çocuğummuş gibi geliyor, bu duyguyu severim.

Cingöz bakışlı olan daha ufak. Sevimli bir canavar. Tanımadığıınız bir çocukla konuşmaya kalkmak tehlikeli bir iştir. Hele yanınızda başkaları da varsa. Edeceğiniz ilk lafta madara olabilirsiniz. Bir çocuk için bu çok kolaydır. Hem yaptığını anlamaz, hem de bundan neredeyse zevk alır.

Benimkiler böyle yapmadı ama. Sözümü dinlediler. Ve tabi ki sohbet burada kalmadı, ilerledi.

Önce duvardan inip usul usul yanımıza yaklaştılar. Klasik olarak isimlerini sordum: Birisi Güneş, diğeri Meryem imiş.

Ay ne güzel isimleriniz var dememe kalmadı. Güneş olan, yani sevimli cadı diğer arkadaşının adına güldü.

"Ama" dedim. "Meryem ismi nereden geliyor biliyor musun Güneş?" "Çok güzel bir isimdir O."

Meryem küçük bir Hanımefendi. Hem boypos olarak daha yapılı hem de nasıl olgun ve toparlayıcı. Arkadaşının hareketi onu üzdüyse bile bunu hiç belli etmedi. Sakince yanımıza gelip "Ben biliyorum" dedi.

Yine de devam ettim. Bir şeyi söylemeye karar verdiysem buna kimse mani olamaz. Çocuk bunu nerden bilsin? :)

"Hz. İsa Peygamberimizin annesinin ismi O" dedim. "Ve çok da güzel bir isim."

Yine"Biliyorum" dedi Meryem.

Babası İmam imiş. Buradan tatlı bir sohbete başladık.

Fakat ufak olan, Güneş yani, tüm cingözlüğüyle benim çocukluğum.

Sanki zamanda yolculuk. Fıldır fıldır bisiklete biniyor. Her tarafa laf yetiştiriyor, durmak bilmeyen bir enerji. Çok konuşuyor, hızlı konuşuyor, aynı anda pek çok yerde olmak ister gibi bir hali var.

Annem aniden aynı şeyi söyledi:"Bu karagöz, sana benziyor."

Meryemciğime baktım. Güneşciğime baktım. Geçmişimi düşündüm. Onların geleceklerini düşündüm.

Tatlı Meryem bu olgunlukla...ateş yalazı Güneş bu enerjiyle ne yaparlar acaba dedim.

Allaha emanet olsun bütün kuzular...ve Allah büyümüş kuzuları da sevindirsin, mutlu olmalarına izin versin istedim.

Çocukların onları ilgiyle dinleyen insanları bulduklarında oyunu bile bırakıp anlatmak istediklerini farkettim. Kendilerine soru sorulmasına bayılıyorlar. Yeterince ilginç sorularsa tabi.

Şimdi her akşam anneme beni soruyorlarmış. Nerde o Abla nerde o Teyze? şeklinde.

Bir akşam 5 taş oynamak için sözleştik. Umarım gerçekleştiririz.

soru işareti

2010-08-02T19:58:00.001+03:00

yanında ben olabildiğim insanları seviyorum.
herkes öyle midir?

küçük kızların bisikletleri

2010-07-30T19:12:00.003+03:00

sen de alemsin blog. ne zaman açsam öyle yüzüme bakıyorsun.
benim de sana söylemek istediğim bişey yok zaten, anladım ki senin de beni dinlemek gibi bir derdin yok.

e iyi, zorlamayalım birbirimizi.

beyaz sayfa güzeldir. umut vadeder. önünde tertemiz gülümser. ne istersen yazabilirsin gibi gelir ama aslında yazıyı yazan sen değil, senin içindekidir. ve sen ona karışamazsın.

onu tanıdığını sanman bile hala çocuk olduğunu gösterir. ve hala çocuk olmak ne güzeldir.
:)

sanırsın ki, aklımda bişey var, bence mühim, bunu yazmam lazım deyince onu yazabileceksin.

yazamazsın.

içindeki ne isterse onu yazar. bir bakmışsın Marmara'dan girmiş İber'den çıkmışsın. ha haaa...nasıl da morardın. dönüş yolunu da bilmiyorsun. hadi kolay gele.

Bilge'de denk geldim de...yeniden Yedi Kocalı Hürmüz izledim. aman ne iyi yaptım.

sedirlerde, minderlerde, kadınlarda ve kurdukları gizli hükümdarlıkta aklım kaldı.

nasıl da hiç bir mühim işlerine erkekleri karıştırmıyorlar ve de nasıl da gizli Amazonlar.

flmde sadece kadınların bildiği sır şarkılar filan var. gerçekte namümkün bir hadise.
bir kadının böyle bir sırrı olsa başka bir kadın bunu yumurtlamak için çatlar.
ha haaa.

ben bu mevzuudan ortak değerlere falan giderim ki...Allah korusun. kendimden nefret edesim yok şu an. kendimle düzeyli bir ilişki yürütmeye çalışıyorum zira, birbirimize hiç bulaşmıyoruz.

internet oyunları, örgü, hamur işleri, sudan muhabbetler ve zırtlak ötesi şakalar...beni benden uzak tutuyor. memnunum.

umrım yazıdan çok şey beklememiştin sevgili okuyucu, çünkü yazı bu kadar.

nane likörlü kokteyl olasım var.

hedefsiz

2010-07-19T22:40:00.002+03:00

tuhaf...aslında sakin ve iyi hissediyorum.
ama arada bir öfke gelip beni buluyor.
nedensiz ve hedefsiz.

kimin canını yakarsa, farketmiyor.

bazen de en çok beklentim olana çatıyorum.
sanki imdat çığılığı gibi.
heyyy duysana beni dercesine.

ama nasıl sinirliyim, nasıl duyacak?
gördüğü canavarlaşmış, canavarlaştırılmış bir insan sadece.

:)

hırsımı alamama duygusu bu.
sağlam bir tekme atamama duygusu.

bunu da hayata bıraktım. bekliyorum.
beklemeyi bıraktığım gün kurtulacağım, biliyorum.

ya nasıl bir insansın sen?
bunca zaman, bunca gün, bunca yıl.
nasıl hiç falso vermedin.
:))ben hakikaten mi o kadar salağım?
yoksa sadece yanlış kişiye rastlamış iyi kalpli bir bahtsız mıyım?

hiç plan program sevmiyorum.
hni neredeyse yemekleri reçetesiz yapacağım. ama işte demek az biraz lazım.
hinlik lazım, çirkeflik lazım, o bu lazım.
is-te-mi-yo-rum.

reddediyorum.
bu aklı, iyi niyetli bile olsa tuzaklar kurmak için harcamak istemiyorum.
yeniliyorum.
buna alışmayı da sevmiyorum.

kandıran ve kandırılanlara seslenesim var.
kandırıyor ve kandırılıyorsunuz.
elinizdeki tek şey zaman
ve o da çok kısıtlı.

değer mi?

neşeyle

2010-07-19T12:25:00.003+03:00

ya ama ben yüzmek istiyorum. kızgın kumlardan serin sulara atlamak istiyorum. gittin de 5 koca gün kldın deniz kıyılarında diyeceksin blog, deme. çok ayıp. nasıl gittiysem yanıma mayo bile almamıştım. sessizliğe ve sakinliğe gittim ben ki, denize değil. ama işte dönünce...deniz istiyorum ben.
yüzmek istiyorum.
Tanaşa istiyorum.
bana ne bana ne.

kıyıda oturan ve güneşte ısınmış insanlara soğuk su damlatasım var.
kafa dengi bir arkadaş bulup çakıl taşı bulmaca oynayasım var.
suda sırtüstü uzanıp şıpırtıyı dinleyesim var.
suyun içinde yatarken, gözümü açıp güneşe bakasım ve göz kırpasım var.
burdayım, ordasın, iyiyiz böyle diyesim var.

sudan çıkıp çılgınlar gibi yemek yiyesim var.
eve gelip duş alma faslını bile özledim.:) yuh.
balkona çıkar saçını kurutursun da, rengin her gün biraz daha esmerleşmektedir.
güzeldir güzel.

bir de zeytin ağaçlarının kokusu tabii.

erdek seviyorum ben, tanaşa seviyorum.
akçay- altınoluk kalabalığınızı alın başınıza çalın. ne anlarsınız siz denizden diyeceğim ayıp olacak. demedim sayın.
ama dedim.

balık bilen insanlar olsun.
denizin renginden hava durumunu bilenler olsun.

nevi şahsına münhasır insanlar olsun.

para konuşmak ayıp olsun.
birbirlerinin kaç tane evi olduğunu merak etmsinler, akşamları birlikte şarkı söylesinler...
şiir okusun kimisi, kafayı yazarlara takmış insanlar olsun.

ağaçların arasında minik evler olsun, birbirlerine uzak olsun bu evler.
kıçkıça dipdibe değil, ferah feza yaşansın.

apartman diye bir şey varolmamış olsun.
plastik sandelye iğrenç bir hayal mahsülü
olarak kalsın.

çocuk olayım ben.

vücudumu suya alıştırmak için bir saat uğraşmayayım, şap diye atlayayım suya.

neşeyle.:)

ablacık yazısı

2010-07-17T22:55:00.003+03:00

uzuun yıllar oldu o minik kasabaya gitmeyeli.
canım arkadaşım orada yaşıyor. O orada yaşamazdan evvel şu an benim yaşadığım şehirde yaşardı. aynı işyerinde çalışırdık.
Benden yaşça büyüktü. işyerinde tecrübeliydi.
ve neden o işi hiç sevmediğimi, 19 yaşıma rağmen her sabah çocuklar gibi ağlayarak işe gittiğimi anlayamaz, bana kızardı.
ben tam anlamıyla çocuktum.
saf, temiz, öfkeli, istediğini alamayınca ağlayan.
çünkü o genç yaşımda her günümün 8 saatini memuriyet hayatında geçirmenin bir kabus olduğunu ona anlatamıyordum.
daralıyordum, çıldırıyordum, kafam böyle rutin bir hayata basmıyordu.

Kloş etekler, mini ceketler, naylon çoraplar...Küçük Hanımefendi olmuştum ve bundan da hoşlanmıyordum.
10 yıl sonra istifa ettim. o günden beri sadece ve sadece bir ya da iki kez etek giymemin sebebi budur.:)
İnsan zorla etek giyer mi?
giyer.
aslında hepsi sonraki hayatımın mecburiyetlerine hazırlık imiş, bilememişim.

bir insanı en güzel kim kandırır bilir misiniz?
Kendisi.

beni de hep ben kandırdım.
bana oynanmış bütün oyunları bana ben oynadım.

kendimi çok mutlu bir hayatım olduğuna inandırdım.

buna öylesine inandım ki hiç farklı bir hayat olabileceğini dahi düşünmedim.

çok güldüm, çok eğlendim.
ne kadar gerçekti?

bugün baktığımda bilemediğimi görüyorum.

bu sorgulama halimi seviyorum.
bu hal yeni bende.
bu hal güzel.

neyse...

arkadaşım emekli oldu, çocukluk kasabasından ev alıp yerleşti.
çok dürüst bir kızdır o.
kendini hiç kandırmaz.
genelde hayatı olduğu gibi görür ve ben buna hep kızarım.

çünkü hayat ne ki asıl?

hayallerinle gerçekler arasında kalmış bir zaman dilimi.

ne kadar yakınsa bu ikisi...kendini o kadar başarılı ve mutlu addediyorsun.
öyle mi?
salladım belki de kimbilir.
kocaman ve gereksiz bir tesbit işte.

yani ona bakıyorum o da bu halinden ve geçmişinden mutlu değil.

büyümüşüz.
ne?
yaşlanmışız.

ama brbirimizden huzur aldık.
bir tatlı huzur.
birbriimizi zedelemedik.
canımızın istediğini pişirip sakince yedik.
azıcık yürüdük.
deniz gördük.
çay içtik.

ve yine kendi hayatlarımıza ayrıldık.
onu tanıdığım ve onu sevdiğim, o beni sevdiği için şanslıyım.

annesi var.
tonton teyzem benim.

gece yarılarına kadar çocukluk hikayelerini anlattı bana.
Boşnaklar nasıl göçtüler vatana?
gelince nereye yerlştiler, nasıl yerleştiler, nasıl tutundular?
Kurtuluş Savaşı o egenin kıyılarındaki insanları nasıl kahramanlaştırdı?

Eski Teyzelerden, Amcalardan hayat öğretisi deyimler duydum.
şu an hiç birini hatırlamıyorum. yeri geldikçe hatırlarım diye inanıyorum.

çok keyiflendim, az biraz dinlendim.

ya blog, işte böyle.

:)

2010-07-11T02:05:00.002+03:00

çoğunluğun uykuya daldığı güzel saatler...
tek tük evlerin ışığı yanar bu saatlerde.
evlere bakıp düşünürsün.
eğer dertliysen onların da dertleri olabileceği gelir aklına.

kimbilir nelerle uğraşmaktalar?
senden haberleri yok ve senin de onlardan haberin yok.

yok neşeliysen eğer...
herkesi neşeli sanabilirsin. hatta geçmişe bakınca kendimi dünyada tek başıma sanacak kadar neşeli olduğum zamanlar da olmuştu.:)

bir yılbaşı gecesini anımsıyorum.
3 iyi arkadaş kendi yaptığımız yemekleri yemiş ve eski püskü arabamıza atlayp şehir turuna çıkmıştık.
benim elimde koca bir çikolata kutusu vardı. gördüğüm herkese neşe ve tatlılık getirmesi için ikram etmiştim.
hatta benzincide bile.:) herkesin gülümsediği ve birbirine iyi yıllar dilediği kalmış aklımda.
sonra Uludağ'a tırmanıp nescafe içtiğimizi hatırlıyorum. çok güldüğümüzü, aklımızda kalan tüm çizgi filmleri birbirimize anlattığımızı.
gerçekten de o gelen yıl çok güzel bir yıl olmuştu. çikolatanın etkisi nedir bilemem...

97 ya da 98 senesiydi gelen...hayatımız şekillendi o yıl. hayata başladığımız şehire geri döndük...sonraki yıllar pek de güzel gelmedi ama. geçelim.

bazen öyle zamanlar olur ki sokakta gülen insanlar görürsün ve nasıl gülebildiklerini anlayamazsın.
bazen öyle zamanlar olur ki, kendi attığın kahkahadan kendi kulağın rahatsız olur, ayıp etmiş gibi ağzını kaparsın.

güzel gülebilmek için güzel insan olmak lazım.
ve güzel insanlarla birlikte olmak lazım.

oysa benim insanlara güvenim hiç bu kadar az olmamıştı.
sanki görünmez bir keski gelip güvenimi ayırıp gitti benden.

dışarıdan bakıldığında bende hiç bir fark yok.
aslındaysa benim benimle en ufak bir alakam kalmadı.
sevmekte ve güvenmekte cidden zorlanmaya başladım.

bu hiç tanımadığım bir duygu, bu duygudan hiç hoşlanmıyorum ve bana yabancı olduğu için nasıl başedeceğimi bilmiyorum.
bana güleryüzlülüğümle ilgili hoş şeyler söylüyorlar oysa ben insanları sevdiğim için gülebiliyorum. içimden geldiği için.
umarım bu kötü duygular beni bir an evvel bırakıp gider.

bu kadar yazıcam.
ama yazı eşliğinde gerçek bir gülümseme bırakacağım.:)

çok keyifli yazı...belki de yazdığım en keyifli yazı...kendim için...:)

2010-07-10T15:54:00.004+03:00

bir film izledim dün akşam.

korkma okuyucu film filan anlatmayacağım sana, sakin ol.

baş karakterlerden biri, dış ses olarak şunu sordu:
"yanınızda yatan kişinin aklından neler geçtiğini bilen el kaldırsın."

sonra bekleyip şöyle dedi:

"Kimse elini kaldırmadı, değil mi?"

upsss...

nokta vuruşu. bam.

bir durumu düzeltmek için yeterince ve düzgün çaba gösterdiysen...
bu çabanın sonucunda aldığın karşılık hiç hoşuna gitmediyse.

durmadan bir kurtarıcı bekliyor,
ufukta beliren her siluete koşarak sarılıyorsan
ve her seferinde kendini samimiyetle anlatmış ama karşılığını alamamış buluyorsan.

kendine gel.
ciddiyim kelimenin her iki anlamıyla da kendine gel.

kurtarıcı sensin.

kendinsin.

bunu farkettiysen.

yolun açık olsun.:)

öyle işte

2010-07-07T13:46:00.002+03:00

Bugün kızını korurken devleşen bir baba gördüm.
Uzaktan tanıdığımız biri. İyibir insan, sakin, edepli, Allahtan korkan, kendi kayınvalidesi ve Kayınpederine iyi davranmış bir insan.
En azından biz öyle tanıyoruz.
Çok çalışkan, evlatları ve eşi için durmadan didinir.

Kızının nişanlısı terbiyesizlik yapmış.
Çalıştığı işyerinden kızcağızı şehir dışına bir seminere yollamak istemişler, çocuk ve ailesi buna izin vermemeye hatta daha ileri gidip hadlerini aşarak tuhaf sözler söylemeye kalkışmışlar.

Baba bunları anlatırken, devleşiyor, kabarıyor ve kızını nasıl kurtardığını, o aileyle tüm ilişkisini kestiğini gururla söylüyordu.
Öfkeliydi ama yakın zamanda sanırım beni tam olarak anlamadığını düşündüğünden, gelip bunları bize anlatma ihtiyacını hissetmişti.
Dedim ki "bunlar tatlılıkla hallolacak meseleler değil, kızdığın ve sesini yükselttiğin için üzülme."

Ne demek istediğimi anladı.

Ben babamı özledim. Bugün ona olan ihtiyacım katlandı.

kendimle konuşmalar bilmemkaç

2010-07-06T00:09:00.004+03:00

iç huzuru, denge, evrenle uyum...aman da aman...son yılların beynimize kazınan yeni terminolojisi. bence hepsi gerçek, bunlar var, bu bilgiyi uygulayabilenler var ama telaşe içindeyken bu kavramları uygulamak çok zor.

derin nefes al, sakinleş, herkesle barış, geçmişini gözden geçir, envanter yap, mizanı sıfırla ve hayata tertemiz devam et.

artık sen guru musun, sevgi kelebeği mi bilemem...
ama bunları yap.
sonra gelsin biri cort diye yıksın bu çabayı.
olmaaazzz.

bi yerde hata yapıyorum.
ama nerde?
:)

hadi tekrar...
derin nefes al, sakinleş........
sevgi kelebeğisin sen.
çiçek böcük
aman da ne güzel.

ama hayır bu kadar kolay değil elbet.
aslında sakinleşip pamuklaşırken, bir yandan da sertleşip çeliklenmek lazım.

kırmak dökmek için değil
gelen hamleyi tınmadan savuşturmak için.

yapmalıyım yapmalıyım.
:)

kendin olmaktan çık, olaylara tepeden bak, kişiliğini değiştirmeden hayatını değiştiremezsin.
bir de bunlar var ve bunlar da gerçek.
ay senin işin zor kızım.

iyisi mi geniş ol
sallama
aman sen de...de.

yapabilir misin?
:)

3 temmuz

2010-07-03T00:37:00.001+03:00

Sevdiklerimle, kuzumla, kardeşimle, annemle birlikte güzelliği, sağlığı, mutluluğu, yeterli parayı, temiz kalpleri, iyi niyetleri, neşeyi, dostları ve sevinçleri çağırıyorum. :)
Hepinize sevgiler...:)

duyuyor musun? :)

2010-06-27T22:45:00.005+03:00

kalbim kırılıyor

2010-06-25T12:29:00.002+03:00

ciddiyim blog.
o kadar çok şeye kalbim kırılıyor ki şaşarsın.

diyeceksin ki takma.

hadi canım sen de.

:)

2010-06-24T11:47:00.001+03:00

Bir gülücük bırakmak istedim...belki hayat da gülücükle karşılık verir...:)

Babacığım yaaa...

2010-06-20T17:51:00.002+03:00

şimdi bu doğru bir istek olur mu bilmem ama...Seninle oturup bir kez daha poker oynayabilseydik. Ben seni yenseydim. Sen buna tahammül edemeyip bozulsaydın. Sana yenildim, sana deseydin.:)))Gülseydik. Güzel olurdu. Seni çok seviyorum. Kahramanım, güzel gözlüm...
Asmam çardakta
suyu bardakta...:)

apartman insanı

2010-06-18T03:14:00.002+03:00

evet blog. yine ben. apartman insanı ben.
çok sıcaktı bugün, çok.

bizim komşular ve ben...yani 5 kadın, hangi eve misafir olsak serinleyemedik.

en süper fikir işadamı-kadını Bilgeciğimen geldi.
Onlar en üst kattalar...ve evlerinin girişi oldukça geniş, ayrıca güneş almadığından serin.
Bir kova su, foşşş...

Üstüne tertemiz bir halı serildi.
Biribirimizi gördüğümüz an karnımız acıktığından, derhal yiyecek şeyler listesi yapıldı.
dürüm?
ı ıh.
köfte ekmek?
ı ıh.
kendimiz pişirelim?
ı ıh...çok sıcak.
e peki?
annem dedi ki ben gidip süper ev makarnası yapayım.
oleyyy dedik.
onunla da yetinmemiş, enfes biber kızartması...

O ara Handan Ablanın eşi geldi, toparlandık yol açtık.:)))
bizim deliliğimize alışık buna rağmen çok güldü.

Kim bilmem, birisi çay yaptı getirdi.

hani en baştaki foşlanan bir koca su var ya...
hımmm...işte o, gitmiş alt komşularımızın birinin evinin önünde birikmiş...
söylenerek ve bize duyurarak onu süpürdü.
Hepimiz birbirimize sussss bugün Kandil işareti yaptık.
önemsememiştik, bu sıcakta çoktan buharlaşmıştır demiştik.
oysa daha sonra farkettim, harbiden orada birikmiş su...kalanını derhal süpürdüm.:)
yukarı çıkıp bilgi verdim: Kızlar kabahat bizde, su birikmiş.

:)
kendi küçük mahkemimizde kendimizi suçlu çıkarıp rahatladık.

yarın gönlünü alırız artık n'apalım.

Bizim bu yaşları 40- 75 arası değişen hanımların kimisi Aşk_ı memnu izliyor. Bitmesini sabırla bekledim.
Sonra tek tek kapıları çaldım yeniden.
En kedi sesimle:
"Hadiii aşağı inelim, parkta oturalımmm."

Komutan Bilge yine konuştu:
Hayır, yorgunum, siz terasa gelin.

E peki...
Gece 12 civarı terasta toplanıldı.

Hndan Abla'nın sürprizi: rengarenk tabaklar dolusu dondurma...
Bilge de sabahtan tatlı yapmış ama güzel olmamış -hayret- yanına da ilaveten o tatlıyı yedik.

Bol bol atıştık.
İyi ki tatlın şekersiz olmuş, bak dondurmayla uyum sağladı diyecek oldum tüm iyi niyetimle.

Güzl olmuş olsaydı zaten ikram etmezdim şeklinde haşin br cevap aldım.
:)))
Normal halimiz bu...birbirimizi seven halimiz.

Başka şehire gidersem beni çok özleyeceksin ama...diyerek konuşmayı uzatıp sonlandırdım.

Çok güzel bir Kandil akşamıydı.:)
İnşallah hep beraber nicelerini neşeyle kutlarız.

Onları seviyorum.
Onların yanındaki ben'i seviyorum.
İlker'in kenarda köşede uyuyup kalışını
Buse'nin Elif'le fıstık gibi genç kızlar olarak neşeyle bağrışmasını, gülmesini, kahve yapmalarını seviyorum.
Evren'e ve Onur'a takılmayı, Umut'un onların yanında gözlerinin parlamasını seviyorum.

Kendini bir türlü öptürmeyen Bilge'ye inat...Handan Ablanın elini onlarca kez nispet yaparak öpmeyi seviyorum.

Ş.Teyze'nin...hiç beklenmedik anlarda: "Durun! bunu tartışmlıyız" demesini...Annemin alakasız konulardan çok alakasız konulara atlamasını seviyorum.
Eşekliklerimi affetmelerini...
beni sevmelerini seviyorum...
Hayat güzel.:)